Klatsboem

Waarom laat je het welzijn van een ander altijd voorgaan op dat van jezelf?

De woorden komen binnen. Blijkbaar is dat wat ik doe. Ik sta anderhalf jaar te koken voor een gezin dat niet van mij is en het nooit zal worden. Ik verkeer vier jaar met een gymmert die onwaarschijnlijk lief is, maar waarmee ik nooit naar het bejaardenhuis zal gaan. En laat vele jaren mijn leven beheersen door die foute achterbuurman. Die - zeker weten mop – gouden bergen belooft, maar zonder mij van het ene feestje naar het andere host.

Als mijn eigen lieve notaris thuis ineens hulp op kantoor nodig heeft, spring ik in en help. Zonder nadenken. Natuurlijk doe ik dat. Maar twee kantoren tegelijk bedienen is een dingetje. Er is ook een lelijke dikke streep door mijn maand vakantie gekomen. Mijn eigen baas denkt mee en geeft me twee maanden onbetaald verlof. Even is er geen spagaat meer, maar toch slaap ik niet goed. Het hoofd tolt. Want wat wil ik? De tekst van een tegeltje geeft me een zetje. “If you change nothing, nothing will change.” Het is een waarheid als een koe. Ik wil verandering. Geen stress meer, maar wel een lagere lat en minder hordes. En dus, klatsboem, zet ik door. Ik neem ontslag en blijf voorlopig even veilig onder de vleugels van mijn eigen notaris. Daarna zie ik wel verder. Ik heb de luxe en pak ‘m. Weliswaar na heel veel wikken en wegen, maar dan toch met twee handen tegelijk. Wie weet en zitten we zijn laatste jaren in het notariaat wel samen uit.

Asjemenou.