13. aug, 2022

Echt

“She loves it”. Blij poseert zijn moeder met de sjaal. Haar lach raakt me. Zoals ook het verdriet dat de Engelsman voelt bij het ineens tastbare verlies van zijn vader. De stoel die leeg blijft.

Zo’n verlies dat je kan overspoelen. Het is ruim 17 jaar geleden dat mijn vader overleed, maar ineens voel ik ‘m dwars door alles heen. Door het verdriet van de Engelsman of door de foto die mijn schoonzus plaatst op facebook. Een foto die hangt in een bar in zijn dorp en die is gemaakt in een periode van zijn leven voor Nederland. Hoe graag wil ik ‘m vragen wie al die mensen zijn, hoe oud hij toen was. Of hij toen al wist dat hij naar Nederland zou gaan. Maar de vragen blijven vragen.

Of het verdriet om dat wat er eens was. Het gevoel dat ik onvoorwaardelijk bij iemand hoorde. Bij mijn ouders, de vader van mijn kind. Natuurlijk is er een verschil. Het ene afscheid is het andere niet. Geen keuze of wel een keuze. Maar in beide gevallen een onvermijdelijk iets. Kun je bij iemand blijven als je hart een paar tuinen verderop ligt?

Het verdriet komt en gaat. Ik dompel me onder en kom weer boven. Het keert me binnenstebuiten, maar het zet ook alles in het juiste perspectief. Verdriet hoort er bij. Zonder verdriet geen besef van geluk. Want dat geluk is er. Ook dat overspoelt me. Als ik wegfiets bij de Engelsman. Als ik met tranen het paadje afloop van de overbuurvrouw.