31. jul, 2022

Doel

Als ik met Bram naar buiten loop, regent het zachtjes. En al loop ik in mijn korte broek, hoe heerlijk is het. De temperatuur is lekker, mijn hoofd goed en Bram witter dan wit na zijn zoveelste verhaarsessie. Bram heeft het druk met ruiken. Mijn gedachten dwalen af.

Naar gisteravond. Blij fiets ik met boodschappen voor zes naar het huis van de Engelsman. We zijn uiteindelijk maar met zijn twee, dus de helft in de tassen kan weer mee terug. Als hij gaat douchen begin ik met koken. Uiteraard wordt het pasta. Laten we wel wezen: ik zal hem het Italiaans met de (pap)lepel ingeven. Iets wat zonder veel moeite gaat overigens, want hij eet alles. Een dankbare eter, zo noemde mijn schoonmoeder mij. Het kookt inderdaad fijn voor iemand die er van geniet. “Mijn broek zit al strakker”, zo grijnsde hij van de week. Tja, de vader van mijn kind groeide veertig kilo tijdens ons huwelijk. Ik hoop dat hij weet waar hij aan begint.

Ik denk aan gistermiddag. In het zonnetje, haakwerk in mijn handen. De grote bol wol kocht ik twee weken terug. Met in gedachten al de sjaal die ik er van zou maken. De kleur is waanzinnig. Donkerblauwgroen. Jarenlang getrouwd geweest met een autospuiter, maar kleuren kan ik nog steeds niet aangeven. Deze sjaal gaat internationaal. Denk ik. Als de Engelsman ‘m mee wilt nemen voor zijn moeder. Eerst maar kijken of ie op tijd af is en of ie wel weg te geven is. Niet alles wat ik maak verdient een knap cijfer. Volgende week gaat hij een paar dagen naar zijn vaderland. Sfeer proeven en vooral genieten met en van zijn familie. Hij heeft gelijk. Ik moet nog even wachten. Maar ook Italië lonkt.

Gistermorgen fietste ik veertig kilometer van kringloop naar kringloop. Wat kan ik er van genieten en wat moet ik zonder. Ik moet gewoon doorgaan met mijn winkeltje. Al is het maar in mijn hoofd. Hoeveel mensen maakte ik blij met dat wat ik tegenkom. Mijn nicht die ondertussen zelf een winkel kan beginnen met al het terracotta wat ik voor haar kookavonturen verzamelde. Mijn schoondochter die hun mooie huisje nog mooier maakt met rotan, riet en hout. “Je lijkt mijn moeder wel”, aldus het kind. Haha, hij dacht er van te zijn verlost. Not. Mijn Engelsman voorzag ik van twee geslepen likeurglaasjes op gekleurde voet. Voor de limoncello nu en de amaretto straks in het najaar. We hebben er aan eentje genoeg samen. Hij drinkt namelijk net zo veel als ik. Maar hoe fijn is het samen nippen aan datzelfde glaasje. Dicht tegen elkaar op de bank, handen ineen. Genieten van het moment. De kus tussendoor smaakt naar meer.

Het is harder gaan regenen. Ik heb geen capuchon, wel blote benen en voeten. Ik trek Bram mee. Het is mooi geweest. Koffie en haken. De sjaal moet af. Nu al zin in.