14. jul, 2022

Droeftoeter

En dan gaat er niet eentje weg op kantoor. Welnee, er gaan er twee. Natuurlijk ook nog allebei van mijn “afdeling”. Dat wordt doorbijten en vooral niet doemdenken.

Dat dat laatste niet altijd lukt, zal niemand verbazen. Venijnig vlammen de donkere gedachten af en toe op. Ineens werk ik fulltime en als ik iets niet wil, is het dat. Been there, done that. Zo app ik naar de Engelsman. Het beviel toen ook niet. Want hele dagen achter die twee schermen, achter dat afgeplakte raam? Brrr. Niets voor mij. Ik heb die twee middagen nodig om me op te laden. Me bezig te houden met andere dingen. En ja, ik weet het, mijn winkel ligt volkomen plat. De website en het logo zijn immers van de hand van die ene. Ook het domeinnaam berust bij hem. “Heb je toch nog iets goeds aan hem overgehouden”, zo roept vriendin monter. Misschien heeft ze gelijk en moet ik me over mijn trots heen zetten.

“Zal ik even langskomen?”, zo appt de Engelsman op donderdag. Ik zit er doorheen. Ben niet te genieten. De dag op kantoor was geen beste. Ik zeg het ‘m. “Als ik voor jou ga, ga ik voor alles.” Slik. Die komt binnen. Zijn eerlijk- en openheid verrassen me. Hij verrast me. Overdag in overall, ’s avonds met zijn neus in Tolstoy. Maar hij verrast vooral omdat hij, zoals hij zelf zegt, een blij mens is. Net een scheiding achter de rug en zeven dagen in de week aan het werk. Een druk huishouden met drie mannen die in- en uitvliegen. Hoe dan? “Ik doe wat ik leuk vind.”

Zo simpel kan het dus zijn. En dus probeer ik in de paar uur die ik vrij heb, ook vooral dat te doen wat ik leuk vind. Samen met vriendin richt ik mijn oude slaapkamer in tot werkkamer. We scoren een oud tafeltje, schuren ‘m tot ie eigen wordt en zetten ‘m bij het raam. De grote kast uit de keuken zaagt de Engelsman door twee. Vriendin richt in, ik schuur en schilder. Het resultaat is ook nu weer boven verwachting. Voor nog geen dertig euro heb ik een geheel nieuwe kamer. Waar ik kan schrijven tot ik een ons weeg. En dat is heel lang.  

De andere vrije uren vul ik met de Engelsman en koken. De warme cake krijgt een vervolg. En hoe. “Die mevrouw van het eten” zeult schalen vol eten zijn keuken binnen. Op zaterdagavond vullen we met gemak zijn grote tafel. Het eten is goed, maar de sfeer nog beter. Wat maakt me dit blij. Van droeftoeter naar blij mens. Hoe dan? Nou gewoon. Zo. Iets met right place, right time. Nu alleen nog wat aan mijn Engels sleutelen.