18. apr, 2022

Vrij

Ik zet de laatste trombosespuit in mijn buik. Eindelijk dan. Na vier lange weken ben ik er wel klaar mee. Het afhankelijk zijn, het niet zomaar weg kunnen. Ik mag weer autorijden en, hoe eng lijkt het, weer voorzichtig proberen te fietsen.

Binnen mag ik weer zonder krukken, voor de langere stukken buiten neem ik er nog eentje mee. Ik stap voorzichtig in mijn auto. Zal het oude beestje het nog doen na zo’n lange tijd stil? Natuurlijk doet ie dat. Alsof ik nooit ben weggeweest. De auto ruikt naar Bram. Niet zo verwonderlijk omdat zijn kussen met wollen kleed wekenlang nat in de auto heeft gelegen. Een dingetje. Maar niet erg. Ik mis die blonde als een gek. Het is heerlijk om visite te kunnen ontvangen zonder dolle Labrador om ons heen, maar zijn blije zachte ogen, zijn kop op mijn schoot als ik het moeilijk heb… drie keer niks om zo alleen in huis te zijn. Toch went het. Zoals alles lijkt te wennen. Nog een weekje en dan pik ik ‘m weer op. Twee keer ben ik bij hem geweest. En twee keer heeft hij alleen maar geblaft en naar de deur gekeken. Zo van “jaaaa, daar is ze. We kunnen gaan hoor”. Slik.

Op zaterdagavond stap ik aarzelend op mijn rode RIH. Niet wetende hoe ik straks af moet stappen. Hoe doe ik dat normaal gesproken? Het is druk in het dorp. De Bokkentocht kent veel fans. Ik rijd gauw de drukte uit en sla af richting polder. En daar is mijn vrijheid weer. Het gevoel dat alles kan, ik gewoon weer gezond ben. Even geen kronkels meer hoe alle gedachten te ordenen, wanneer en of ik een beslissing moet nemen. Ik rijd de zon tegemoet, richting meer, richting duinen. “Klein stukje hè”, zo echoën de woorden van de fysio in mijn hoofd. Hoe ultiem is dit gevoel en hoe lang heb ik het niet gevoeld. Ik heb geen pijn, alleen mijn knie piept en kraakt. Langzaam trap ik de pedalen rond. Eerst nog met mijn hak, vijf minuten later weer met mijn voorvoet. De zon prikt, mijn wangen tintelen. Niet veel kan hier tegenop.

Een beslissing. Ik hik er tegen aan. Lig wakker, wik en weeg. Moet ik alles op zijn beloop laten, het leven nemen zoals het nu is en gewoon maar afwachten? Houd ik vast, laat ik los. Misschien wel allebei? Hart en hoofd botsen. Zoals eerder, zoals altijd.