16. mrt, 2022

Verdriet

En dan is het zover. Onze laatste avond samen in de vertrouwde setting. Hierna zal het nooit meer zijn zoals het was. Hij haalt de boodschappen, ik kook. Met dikke tranen dien ik op. Met nog meer tranen eten we samen. Ik kan niet meer stoppen. Tussendoor gier ik het uit van het lachen om later weer in snikken uit te barsten. Het diepe donkere gat waar ik vaker in zat, lijkt nabij.

Wat een gesodemieter. Hier heb ik toch geen kind voor op de wereld gezet? Hiervoor heb ik toch niet uren liggen kreunen en steunen omdat hij mijn lijf niet uit wilde? Of wel? Want ja, het doet zeer hem te laten gaan, maar hoe ongelooflijk trots ben ik op dat joch. Hij flikt het maar mooi. Hij volgt zijn hart en gaat met haar mee. De grote wijde wereld in. Hoe blij ben ik met de stappen die hij heeft gemaakt, hoe gelukkig maakt hij me als we zo moeten lachen om onze te foute grappen.

Hun huis is een plaatje. Op zaterdag slepen we, tillen we en wassen we af. Nou ja, we. Dat doen anderen. Ik loop als een kip zonder kop overal wat te doen, maar doe eigenlijk net niks. Alsof ik droom, alsof het niet echt is. Samen met zijn vader zet ik hun bed in elkaar. Jaren geleden deden we dat met ons eigen bed. Bizar hoe snel die tijd is gegaan. Aan het einde van de verhuisdag sta ik lang met het kind in mijn armen. Snuif ik zijn lichaamsgeur op. Kroel ik door zijn haar. Verdrietig en gelukkig tegelijk. Ik laat hem achter en zwelgend in mijn verdriet loop ik naar mijn auto. Met snot en tranen overal.

Maar mijn verdriet is niets vergeleken bij alle ellende in en om Oekraïne. Al die mensen daar die alles, maar dan ook alles achter moeten laten. Uit hun huis of land weg moeten. Slechts met een rugzak, kind op de arm en hond aan de lijn. Ik moet huilen als ik zie dat ze, op weg naar de bus, ook nog worden beschoten. Alsof ze niks waard zijn, niks betekenen. Wat zanik ik dan dat ik mijn kind “achter moet laten” in een bloedmooi appartement met zijn lief aan zijn zijde? Terwijl er zo allemachtig dicht bij ons een oorlog gaande is. Hebben we er dan helemaal niets van geleerd? Weer staan we er bij en kijken we er naar. Al jaren is hij er mee bezig. Voert de olie- en gasprijs langzaam op, zodat hij zijn allesverwoestende oorlog kan bekostigen. Hoe is het mogelijk dat er weer één knettergekke dictator in staat is de hele wereld op zijn kop te zetten. Hoe dan? En wat als hij echt op die knop drukt en alles stuk maakt wat ons lief is? Hij niets, wij ook niets?