26. feb, 2022

Gratis en voor niks

Ze zit met een deken over haar benen, beetje onderuit tegen de rugleuning van de bank. De notaris neemt met haar de stukken door. Ik zit er bij en kijk er naar. Onder de indruk van de vrouw die daar zit, niet zoveel ouder dan ik. Ze regelt zelf haar uitvaart. Morgen krijgt ze euthanasie. Haar man streelt zachtjes haar been, pakt haar hand. Een groot verdriet, maar ook berusting. En vooral liefde. Veel liefde. Hoe onwaarschijnlijk mooi is dit. En wat zou ik er graag iemand bij zijn krullen bijslepen. Kijk dan sufferd. Kijk eens goed. Want dit, dit hebben wij ook.

Het weekend heb ik vrij. Hoef ik niet te schilderen in het huis van het kind. De verhuizing is een weekje uitgesteld. Een tegenvaller voor het kind, maar voor mij een aangename verrassing. Komende week wordt dus niet de laatste week dat we samen zijn. Gratis en voor niks krijgen we er nog een hele week bij. Een cadeautje. Eentje die ik tergend langzaam uit zal pakken om er zo lang mogelijk van te genieten. Het wordt een mooi weekend. Mijn slapeloze nacht ben ik vergeten als ik naar buiten kijk. De zon schijnt volop en dus wil ik naar buiten. Ik gooi de achterdeur open en stroop de mouwen op. Al maanden struikel ik over de omver gewaaide schuttingdelen in de tuin. Hoogste tijd om puin te ruimen. Niet alleen in mijn leven, maar ook in de tuin. Ik rijd een paar keer naar de werf. Auto vol schutting, auto vol gesnoeide takken. Ik veeg de tuin aan, verzet potten en nestel me voldaan met koffie en warm broodje achter mijn berging. Mijn gezicht en blote voeten vol in de zon. Bram er snurkend naast. Over cadeautjes gesproken.