9. jan, 2022

Amore amaro

Het is goed voor de lijn. Dat is zeker. Al de hele week ben ik misselijk, gieren de zenuwen door mijn lijf en weet ik af en toe niet waar ik het zoeken moet. Ik praat met de lieverds om me heen, klets de oren zoek van mijn collega’s. Schrijf een blog die ik ook weer verwijder. En plaats. En verwijder.

De tas die ik voor de deur zet van mijn grote liefde treft doel. Dat is zeker. Ik scoor en denk zelfs even dat we nu gelijk staan. Hij raakt mij en ik raak hem. Dat het niet zo werkt, blijkt. De liefste wordt stil en trekt zich terug in zijn ivoren toren. Natuurlijk klop ik aan de poort en hij zet deze op een kier. Dat nog wel. Er is een opening en mijn voet is zo geplaatst. Het kan toch niet zo zijn dat dit het was?

Door alle tranen heen is er ook de lach. Want zeg zelf, veel hilarischer dan dit kan niet. Ik sloop de website die hij voor me bouwt, om die een paar dagen later, als het bloed niet meer zo hard raast, langzaam weer wat te herstellen. Verbeten hang ik uren boven de laptop om mijn eigen winkeltje weer te vullen. In het lettertype en de kleur die hij bedacht… Het doet het in ieder geval leuk op een verjaardag straks, als we die ooit samen vieren. Laten we wel wezen, dát is toch het doel en de reden waarom ik steiger als een briesend paard. Omdat ik met hem oud wil worden. Maar dan wel op een plek die daarbij hoort.

Het grote missen is begonnen. Mijn maag draait om bij alle Bocelli’s die voorbij komen. Ik kijk naar de foto’s, schrijf brieven die ik niet verstuur. Toch is daar ook mijn trots. Want je leven laten leven is ook een dingetje. Het missen doet zeer, zet alles in een ander perspectief. Het zal ergens goed voor zijn. En dat is het in ieder geval voor mijn weelderig lijf. “Dat is toch wat je wilde? Tien kilo afvallen?”, zo mompelt hij vanuit zijn toren. Ja. Dat wil ik. Voor mezelf. Voor hem. Zodat ik zijn handen schaamteloos op mijn buik kan voelen, zonder in een kramp te hoeven schieten.