5. dec, 2021

Verrassing

Niks dat ik veel kerstfilms op Netflix kijk, maar mijn huis verandert langzaam in een waar kersthuis. Takken aan het plafond, tak in een vaas. Kaarsen, waxinelichtjes. Kerststalletje hier, kerstboom of –ster daar. Alles uit eigen tuin of berging. Daar groeit of ligt immers genoeg.

Natuurlijk geniet ik van mijn kerststulp. Met kind of dat sporadische lief. Die allebei weliswaar in mijn hart zitten, maar te vaak niet naast me op de bank. Het kind heeft zijn eigen lief en straks een eigen stek, zoals het hoort. Mijn lief worstelt, wil alles goed op een rijtje zetten, zo vertelt hij als ik er naar vraag. Misschien had ik dat ooit ook moeten doen voordat ik besloot mijn hart te volgen. En niet één keer, maar twee keer de vader van mijn kind verliet. Het hart dat besluit en ik slaafs volgend. Blind van vertrouwen in dat wat ik voel, geef ik alles op. Bij het lief werkt dat dus anders. Het is slikken. Telkens weer.

En dus kijk ik samen met Bram naar de meest zoetsappige kerstfilms ooit. Droom ik van mijn prins op paard galopperend in opstuivend sneeuw. Of desnoods op fiets met Unox-muts in de regen. Vorig jaar kreeg ik een dag voor Sinterklaas als ultiem cadeau de bons van de gymmert. Zal ik dat dit jaar ook doen? De spullen die ik weken geleden inpakte voor het lief kunnen ook in een jute zak. En dan voor de deur. Het heerlijke avondje is gekomen.