10. nov, 2021

Druk

Druk in mijn hoofd. Drukke nachten en drukke dagen. Ik klerk, schrijf voor een folder, maak foto’s, kringloop en onderneem. Nou ja, onderneem.

Want wat onderneem ik nou eigenlijk? De website is zo goed als klaar. Op een paar punten na dan. Ik wil graag nog in mijn menu een submenu. Met daarin de categorieën die ik gebruik. Ook zeurt Mollie over verkoopvoorwaarden die ik moet plaatsen. Mollie, het betalingssysteem. Hoe goed past de naam bij me. Mollie it is. Net als ik bedenk dat er echt iets moet gebeuren aan en met mijn lijf, valt er wel weer iets te vieren. Mijn kind dat werkt, mijn kind dat een mooi filmpje in elkaar flanst. Of gewoon, omdat ik blij ben met het leven dat ik nu heb. Dus hangen we slingers op en vieren we het leven. Natuurlijk met iets lekkers. Een taartje bijvoorbeeld. Zo gebeurt er wel iets met mijn lijf, maar dan niet in de meest positieve zin. Of het lief moet van mollie houden? Dan gaat het heel goed.

Ben ik blij dan? Ja. Eigenlijk heb ik het namelijk best leuk voor elkaar met mijn werk om de hoek, leuke collega’s en lieve mensen om me heen. Ik geniet van de vrijheid, van mijn huis, van mijn kind. Een kind dat er vaker niet is dan wel overigens: hij zit bij zijn vader of vriendin. Zo kan ik er langzaam maar zeker aan wennen dat ik straks met Bram overblijf en er een kamertje over is. Mijn hart huilt al, maar dat kamertje over, daar kijk ik naar uit. Want mijn keuken vult zich langzaam maar zeker met mijn vondsten. Ik sleep weer veel te veel naar mijn nest. Kommen, lampen, fotolijsten. Lappen stof, voetenbankjes, stoelen. Vaasjes. Bedenk het of het staat er. Daarnaast nog mijn eigen wilde creaties van wol. De ene sjaal is nog niet klaar of de andere staat al weer op de pennen. Kamer en keuken: vol, voller, volst.

Als het lief zijn hoofd weer eens de hoek om steekt, veeg ik gauw de laatste taartkruimels van mijn mond en versjouw ik een doos van tafel naar bank. Hij houdt van opruimen. Een dingetje. Dat gaat nog wat worden mocht hij oud willen worden met mij. Een opgeruimd karakter heb ik dan weer wel.

Vriendin uit de polder is zo mogelijk nog drukker met mijn winkeltje dan ik. Ze naait kussens, vult glazen vazen met mos, bollen en lampjes en schuurt voetenbankjes kaal. Alles voor BeB. We overleggen vaak en veel. Brainstormen al facetimend en maken elkaar gek. Mocht de kerstmarkt straks doorgaan, is onze kraam tot de nok gevuld. Als ie niet doorgaat, hebben we veel om weg te geven. Rijk worden we nooit, maar hoe leuk is het om samen dingen te bedenken. Vriendin met gebroken rug leeft vanuit haar bed ook met me mee. Ze haakt een stola voor BeB en koopt een vaas uit mijn webshop. Nou ja, koopt. We ruilen. Vaas om vaas.

En dan ineens. Boem. Is het energielevel nul. Is het leven niet meer zo leuk en liggen de slingers in de kast. Ben ik boos op dat lief, die (zoals altijd) zijn eigen koers vaart. Veel geblaat, maar weinig wol. Ben ik er klaar mee? Mijn hoofd schreeuwt ja. Mijn hart fluistert nee. Ik gris de lijstjes van de muur die ik voor mijn verjaardag kreeg. Haal de kaarten uit mijn nachtkastje. Ik stop alles in een tas. Ik deed het eerder bij mijn Italiaan, doe ik het nu weer? Zet ik het voor zijn deur? “Alsjeblieft. Veel geluk er mee?"