24. okt, 2021

Volle maan

Het is volle maan. En dus vlieg ik van hot naar her. Rustig, wild, lief, boos. Noem het, ik ben het. Aan de ene kant is het een geruststelling. Ik kan naar boven wijzen en zeggen, duhh. Non è mica colpa mia. Niet mijn schuld. Mij treft geen blaam. Maar is het zo? Ik ben op oorlogspad.

Het is een heftige week. Vol stemmingswisselingen. Een familielid dat me mijn oren flink wast en een kind dat me een hele nacht wakker houdt. Daartussen werk ik, heb ik lief en maak ik ruzie. Ook ik ben lekker op dreef. Hoeveel woorden vind ik ineens weer. Ik bundel ze en verstuur ze. Omdat ik het kan, omdat ik het wil. En omdat ze nu wel aankomen, daar waar ze horen.

Van lieve vriendin uit polder krijg ik een cd van Bocelli die ik nog niet ken. Voor in mijn oude auto, met mijn oude cd speler. Thuis zoek ik ‘m op spotify, zet deze op repeat en na een avond luisteren is ie van mij. Weet ik precies wanneer de vlinders opstijgen of ik stil word. Omdat de muziek me raakt, de woorden zo binnenkomen.

Broerlief is op zoek naar een huis in Italië. En als ik stiekem met hem meekijk op internet, zie ik appartementjes voorbij komen, die ik best zou willen hebben. Om daar heen te kunnen, wanneer ik wil. Als ik even wil proeven. Wil ruiken. Samen of alleen. Alleen? Terwijl ik het schrijf, vraag ik me af of ik het zou kunnen. Alleen daar zijn. Alleen op pad. Ik die naar alleen naar de film gaan al een avontuur op zich vind. Ik, die het alleen zijn kan omarmen, maar dan wel met een lief op de achtergrond. Of in de keuken. Zo droom ik ineens van de gymmert. Hoe zou het zijn, hoe zou het gaan? Jarenlang spraken we samen over daar waar hij nu is of heen gaat. In mijn droom is het duidelijk. Hij is daar waar ik niet wil of kan zijn. En dus is het goed dat onze wegen zijn gescheiden. Toch blijft het gek. Lief en leed en nu een groots stilzwijgen. Van beide kanten. Het moet zo zijn, maar hoe bijzonder blijft het.

De zondag ligt nog voor me. Ik zie een zon, ik zie een omgewaaide schutting. Het is die van mij. Hij blokkeert mijn pad tot de achtertuin. Dingetje. De sterke armen van mijn kind bevinden zich in het huis van zijn vader. Die van mijn liefste ster aan het firmament zijn ook al elders, ergens in zijn eigen bewogen wereld. Vragen aan de buurman of hij me een handje wil helpen, zou natuurlijk kunnen. Het is tenslotte zijn schuld. Hij verbouwt zijn tuin en zadelt mij op met de ellende. Maar ik en hulp vragen? Een nog groter dingetje. Weet je, ik duik eerst mijn Italiaanse leerboek in. Zet Bocelli wat harder. Die schutting komt later wel. Of niet. Koffie?

#vollemaan #lunapiena #hoofdvol #testapiena