17. okt, 2021

Rustig aan

Ik eindig er gister mee en sta er vandaag mee op. Pannacotta. Het toetje dat ik gisteren maakte voor mijn wilde en recalcitrante nichtje. Ze appte me van de week. “Sillie, hoe gaat ie?” Nou, heb je even?

En zo zitten we samen te eten. Italiaans, natuurlijk. Gemaakt door een opstandige tante voor een dito nichtje. Met een boos hoofd draai ik met wat hulp van mijn nieuwe tweedehandse kookboek (Cucina Maria) en mijn eigen improvisatietalent een heuse maaltijd in elkaar. Een app van mijn liefste in de ochtend is in het verkeerde keelgat geschoten. Mijn eigen voorzet, maar hij scoort. Eigen schuld, dikke bult. Worstelend kom ik de zaterdag door. Even denk ik er over om mijn afspraak met nichtje af te zeggen. Zó kan ik haar toch niet ontvangen? Ik herpak en herpak. Voor de zoveelste keer geef ik mezelf een schop onder mijn veel te dikke achterste en dwing mezelf tot koken. Het resultaat is een goddelijk maal met veel, maar dan ook echt veel te veel calorieën. Zo wordt mijn achterste alleen maar groter. Who cares. Kan ik ‘m beter raken als het nodig is.

We hebben elkaar gevonden. Zij tobt, ik tob. Ons liefdesavontuur gaat niet helemaal zoals we willen. Willen wij te veel? Zijn we te doorzichtig, te hebberig of te simpel? Huisje, boompje, beestje, maar dan wel zoals wij het voor ogen hebben. Niet bengelend als een marionet aan de touwtjes die de ander in handen heeft. De wijn die ik opentrek voor de risotto (en voor later in ons glas) is een dure. We kochten ‘m samen vorig jaar op een Italiaanse beurs. Bij het horen van de prijs, verslikte ik me, maar rekende stoïcijns af. De wijn zou opengaan bij een mooie gelegenheid. Met de Kerst, met de gymmert. Niet wetende dat we die Kerst samen niet zouden halen.

“Zijn de bloemen echt?” Het nichtje wijst naar de vaas op tafel. Duhh. Ik heb een hekel aan nep, tuurlijk zijn ze dat. Hoezo nep? “Nou, omdat er geen druppel water in staat.” Ik heb mijn dag echt niet. Op zaterdag sjees ik altijd door mijn huis. Zuig, sop en geef water. Vandaag  iets te weinig sop of water. Grijnzend kijk ik haar aan. Even geen negatieve gedachten of ronddraaien in de bekende cirkeltjes. Ik schenk nog eens in. Luister naar haar vrolijke gebabbel en slik als ik kijk naar de cadeautjes die ze meebracht uit Italië. Een schort met Italiaans recept, een megazak met de lievelingskoekjes van mijn kind. Niets moet, maar ze doet het wel. Ik ben er weer. Dank lief wild nichtje.

#cucinamaria #cucinare_con_bianchin #pannacotta #pannacottapercolazione #giuliaerminia #aziendaagricolafiorana #leterredigiobbe