15. sep, 2021

Man met snor

Al dagen kijkt een vreemde man me aan. In mijn eigen keuken. Hij zit in een lijstje, hij zal me dus niet veel maken. Ik kreeg hem cadeau bij de lijst die ik vond op één van mijn vele zoektochten door het tweedehandse rijk. De man heeft een snor, een nogal voorname. Maar hoeveel beter zou het zijn als mijn eigen behaard lief mij zo aan zat te staren?

Ik zie hem te weinig dat lief. Veel te weinig. Het breekt me op. Nee, ik ben niet gauw tevreden en word te graag in de watten gelegd. Zijn allesomvattende ongebreidelde aandacht wil ik. Altijd en overal. En dat kan niet. Of het ook zou moeten, laten we voor nu even in het midden. Onze werelden zijn nog altijd gescheiden. Naast het ons, is er nog altijd een zijn en mijn. Ik liep er eerder tegen aan en ook nu wordt mijn geduld op de proef gesteld: te vaak zit ik alleen. Hoe ik ook mopper, inwendig vloek en tier, hij is onvermurwbaar. Laat zich niets aanpraten en volgt zijn eigen onnavolgbare pad. Zal ik aan- of afhaken? Geduld is mijn achilleshiel, ik heb het niet of nauwelijks. Dus pak ik mijn bezem en vlieg er weer op los. Roep ferm dat ik dertig stappen terug ga zetten. Wat dat precies inhoudt weet ik ook niet, maar het klinkt stoer. De boodschap komt over. Ineens zitten we samen in een soort van vacuüm. Natuurlijk doorbreken we af en toe die stilte. Vragen we lief hoe het met elkaar gaat. Ik stuur een gedichtje, hij een foto. Dertig stappen terug… mogen het er ook heel, heel misschien negenentwintig zijn?

Maar hé, ik heb ineens wel iets meer tijd. Meer tijd voor mijn winkel in wording. Ik ontferm me over mijn website, vul deze met de producten die ik zelf zo leuk vind, maar waar mijn huis te klein voor is. Foto na foto maak ik. Mijn mooie nichtje laat ik poseren met mijn sjaals. Met engelengeduld poseert ze voor een boom, achter een struik. Met tranen over mijn wangen van het lachen zoek ik de foto’s later uit. Geweldig om haar schaterend op de foto te hebben.  

Mijn winkel in wording. Straks een feit. De inschrijving bij de Kamer van Koophandel is er, het zakelijk rekeningnummer is aangevraagd. Hoe cool is het. Straks alles aan elkaar koppelen en ik heb mijn eigen webwinkel. Ik moet aan de bak. Tuinhuis leeghalen, nog meer op de site plaatsen. Sjaals haken. Op zoek naar spijkerbroeken voor mijn project “jeans op tafel”. Kast en kruk schuren, opslagplaats bij broertje regelen. Misschien een markt boeken? Ik overleg met vriendin en ga op zoek.

En op de achtergrond is daar het lief. Nog even niet in mijn keuken, toch duidelijk en altijd aanwezig. Langzaam tellen we de stappen. Van terug naar weer vooruit? Time will tell.