25. aug, 2021

Oud of eenvoud

Ik zet koffie. Leg twee bonbons op een schaaltje, ga aan tafel zitten en kijk eens rond in mijn keuken. Mijn nieuwe keuken. Of nieuw… Nieuw is ie niet. Wel anders ingedeeld. Blij ben ik met weinig. Of is het juist veel?

Het is niks dat ik de laatste tijd zo veel jobhop, maar telkens twee maanden proeftijd is natuurlijk wel een dingetje. Ik doorsta ze, dat is het probleem niet, maar dan naar de bank toestappen om je hypotheek te verhogen, loopt niet heel soepel. Toch staat die andere keuken best hoog op mijn verlanglijstje. Al jaren. Ik schilderde al eens het aanrecht en keukenkastjes. Deed alsof ik de kraan vastzette. Maar een andere keuken… met veel lades en deuren…een granito aanrechtblad…Hij kan door hoor.

Zonder veel geld en vrije tijd begin je niet veel. Maar afgelopen week was ik vrij. Een hele hele lange week. Het is de eerste in een jaar tijd en hij is welkom. Werken is niet erg, maar zo veel en zo lang achter elkaar? En nee, ik moet niet klagen. Ik heb werk, ik mag werken en ik kan werken. Maar waar zijn mijn vrije Corona-weken? Maanden? En nee, ik moet er niet mee spotten. Het is een dodelijk gevaarlijk virus. Met heel veel ellende achter of op zijn naam. Maar toch… een tijd niet hoeven werken? Omdat de overheid zegt dat het niet mag? Het kleine jaloerse kreng in mij zou er haast om smeken. Toch is het gek. De één werkt niet of nauwelijks, de ander dubbel.

Maar goed, ik heb vrij en ben jarig. Deze combi zorgt voor een topdag. Ik bak en kook. Maak samen met mijn oude nieuw hervonden vriendin van de keuken een hangplek waar het warm en goed is. De visite is eigen, lief en zo vertrouwd. Geen tuin of veranda vol, maar gewoon die mensen die me al die jaren zo bij staan. Ook de nieuwe liefde laat ergens zijn neus zien. Zijn cadeau ontroert. In twee lijstjes zitten de resultaten van iets wat we samen bedachten. Hij net iets meer dan ik. Ze zitten een beetje scheef, dat zien we allebei. Ik laat ze zo. De traan die opwelt, slik ik dapper weg. Het moment zelf kan ook in een lijstje.

Met de oude nieuwe lieve vriendin stap ik de volgende dag in de 500 en te hard sjesen we zingend de Afsluitdijk over. Friesland here we come. Twee dagen struinen we. In de schuur van Kobus waar hele kleine priemoogjes naar ons loeren, maar waar verrassend mooie spullen staan. In een hele grote kringloop in Leeuwarden waar zelfs de tosti’s tweedehands zijn. We lachen, eten en drinken te weinig. De 500 raakt langzaam vol. Oh, waarom heb ik mijn oude Kangoo niet meegenomen? Waarom wil ik op sjiek en op zeker? Gewoon. Daarom.

Op de laatste dag van de vakantie veranderen we mijn keuken. Vriendin heeft energie voor tien en inspiratie voor honderd. De hele grote hoge keukenkast gaat in tweeën. Een oud marmeren blad raakt eindelijk uit de berging. Dat ene lieve leuke vitrinekastje dat ik onlangs scoorde en van zijn oude jas ontdeed, wordt opgehangen. De ontroerende lijstjes en het grote canvasdoek met espressopot krijgen ook een plek. Keukenkasten worden opnieuw ingedeeld. Wat ik niet meer wil, gaat terug naar de kringloop. De keuken is allesbehalve nieuw. De keuken is oud, versleten. Maar de keuken is wel mijn keuken. Mijn plek, mijn wereld. Oud of eenvoud? Vriendin tovert niets tot iets. Tot veel. We hangen het bij Kobus gevonden aardewerken bordje op. Marokkaans? Geen idee. Maar hij doet iets met me en voegt iets toe. Zoals ook vriendin dat doet. Wat zij aanraakt wordt goud. Wat kan ze dit ongelooflijk goed.

 @breginareiziger