25. jul, 2021

This is the moment

Yes, yes, yes. I did it. Mijn eerste trainingsrondje sinds anderhalf jaar op de racefiets. Staand tegen heuvel(tje) op en met een rotgang naar beneden. Zat er vorige week lijm aan mijn banden en ben ik drie keer afgestapt om te kijken of de fiets niet ergens aanliep, nu vlieg ik over het asfalt. Nou ja, vliegen is een te groot woord. Want nog steeds halen ze me in. Die wielrenners. Maar zelf haal ik ook in: de elektrische fietsstellen op dezelfde fiets (hij op een damesfiets) met dezelfde tassen. Hoe erg is het. No way dat ik ooit zo over de weg ga. Denk ik. Hoop ik.

Maar vandaag geniet ik met volle teugen. De zon, de wind en het zweet op mijn rug. Het sprintje, het korte klimmen. Ik kan het weer. Met rode wangen kom ik thuis. Drink de kraan leeg en maak een foto voor die ene. Kijk dan, ik heb het geflikt. Hij kijkt. Een rood hartje is de beloning.

Mijn buren zorgen voor een verrassing. Ze veranderen hun tuin. Alles gaat op de schop. Zo ook de klimop tegen mijn schutting. Ze zagen de stammetjes aan hun kant door, zonder overleg. Hoe lekker is dat. Mijn mooie volle schutting ineens zo dood als een pier. Daar gaat mijn lekkere pallethoekje. Waar ik kon liggen zonder inkijk. Waar ik kon zoenen tot ik een ons woog. Pissed off hoor ik het gereutel van buurvrouw door de schutting aan. “Ja, jij hebt er nu ook werk aan hè?”  Duhh. Ik antwoord niet. Slik mijn woede door en tel tot tien.
Twee zaterdagen ploeter ik me door de klimop heen. Vul ik groene emmers en breng ik naar de werf. Ik veeg en veeg. Overal dode bladeren. Iedere dag weer. Dank je wel buurvrouw. Gelukkig geloof ik in karma. En stuur ik alle kleine kikkers (wat zijn het er veel ….) in mijn tuin hun kant op. Opdat ze nachtenlang kwaken, op tafel en in de slabak springen. Mijn zegen hebben ze. Voor nu, morgen en altijd.

In de liefde hobbel ik voort. Smoorverliefd, daar ligt het niet aan, want hoe leuk is ie. Maar het gaat niet altijd zoals ik hoop. Te hoge verwachtingen of zijn ze niet reëel? Zeg het maar. Weer vlieg ik van hoog naar laag. Graag zou ik het tij keren en alles naar mijn hand zetten. Maar it takes two to tango. Dus dansen we langzaam om elkaar heen. Aftastend, kijkend, voelend. Wachtend op het juiste moment.