16. jul, 2021

@cucinare_con_Bianchin

“Sil, mijn vader gaat snel achteruit”. Het is maandagochtend als ik de app krijg. Dinsdagnacht overlijdt hij. Vader Bram. De mooie markante man uit mijn jeugd. Vrolijk, ambachtsman, wielrenner, muzikant. Amsterdammer bovenal. Weer iemand minder die er gewoon altijd zou moeten zijn. Omdat ie bij ons hoort.

De dagen lopen in elkaar over. Mijn kind past op het huis van zijn vader en zo kan ik er al vast een beetje aan wennen om alleen te zitten. Natuurlijk, ik red het. Overdag ben ik aan het werk en ’s avonds zit ik samen met mijn eigen Bram op de bank. Ik app, ik bel. Met vriendinnen of met die ene. Die ene die mijn leven in wandelde en er nooit meer uit lijkt te gaan. Omdat het zo hoort, zo moet zijn? De tijd zal het leren. De dood van vader Bram zet me weer met de benen op de grond. Als ik zijn foto zie waar hij in volle glorie op staat, accordeon in zijn handen, zie ik ineens haarscherp de foto van mijn eigen vader. Zoals hij was, bruin, gezond en sterk. In de bloei van zijn leven. Mijn leeftijd nu. Even aan hem ruiken .. ik zou er een moord voor doen. En dus, dus nestel ik me zodra het kan in de armen van die ene. Die net als mijn vader lekker ruikt en me wil beschermen tegen de grote boze wereld. Ik sterk? Ja. Maar zoveel sterker naast iemand die onvoorwaardelijk van me houdt. Die er is en er altijd zal zijn.

Op Instagram zie ik een account voorbijkomen. Eentje waar mijn achternaam in voorkomt. Huh? Cucinare con Bianchin. Koken met Bianchin. Het kan er maar eentje zijn. Mijn kleine grote nicht. Gek op koken, eten en Italië. Iets met één plus één is twee. Hoe trots zou mijn vader zijn? Trotser dan trots. Hoe bang was hij niet dat met zijn dood Italië uit ons leven zou verdwijnen. Niets is minder waar. In de schuur van mijn broer hangen standaard salami’s en staan de flessen wijn uit Friuli in dozen opgestapeld. Zijn dochter leert Italiaans en kookt de sterren van een azuurblauwe hemel. Hoe waanzinnig is het als we met kippenvel voor de buis gekluisterd zitten voor de finale van het EK. We met elkaar appen en met onze Italiaanse familie. Als een kind zo blij door de kamer dansen als “we” het flikken. Mijn eigen blonde kind voorop. Nee lieve papa, Italië leeft voort. In ons, door jou. Grazie di cuore.

@cucinare_con_bianchin