5. apr, 2021

Pasen

Yessssss. De kindertjes komen eten. Ik heb ze vrijgelaten. Drie huizen met de Paas, het is van de zotte. Dus laat ik ze. Doe waar je zin in hebt en voel je zo niet verplicht.

Dan het appje. “Mam, we komen eten.” Jaaaa. Instant-geluk op de maandagmiddag. Op een hol en een draf haal ik de ingrediënten voor wat het ene kind zo lekker vindt. Pasta carbonara en tiramisu. Veel eieren. Wordt het toch nog een Italiaanse Paas. Want ohoh, droomde ik vroeger van dat grote gezin, gaat de ex daar mee vandoor. Wie weet en kan ik met de nieuwe ster aan het firmament mijn familieschaar nog uitbreiden. Want een grote tafel wil ik niet alleen in de winkel van mijn dromen, maar vooral thuis. Zo eentje die de hele tuin vult of keuken. Met veel stemmen, gelach en gezelligheid. En ik dan met bloemetjesschort en een grote schaal dampende pasta. Quanto piacere.

En zo sta ik in de keuken hard mee te brullen met Hazes terwijl ik de eieren opklop voor het toetje. Een stukje verleden vermengd met het heden. Want slecht Nederlands of niet, ik begrijp wat ie zingt. Door schade en schande wordt een mens een stuk wijzer. “Eenzaam zonder jou” heeft nu de lading die het moet hebben. Het duurt even, maar dan heb je ook wat.

De cake staat te borrelen in de oven. De tiramisu krijgt een bibberlip in de koelkast. Mijn vier hele dagen vrij vliegen voorbij. De date met de kringloop zorgt voor een nieuwe aanvoer van potjes en bordjes. De wol die ik eerder scoorde verwordt tot een nieuw haakfenomeen. Ondertussen luister ik naar veel muziek. Ontleed ik broeierig alle Italiaanse teksten van Bocelli en geniet ik van veel woorden op de app. Achter iedere punt komt tenslotte weer een hoofdletter.