2. mrt, 2021

M'illumino

Pianissimo

Het stond ooit op mijn trouwkaart. M’illumino d’immenso. Ik word beschenen door het oneindige. Tenminste, dat is mijn vertaling. Een dichtregel van Ungaretti, Italiaanse dichter. Hoe toepasselijk was het toen. Op de rouwkaart van mijn vader kwam hij ook. Deze keer op verzoek van mijn moeder. Want, hoe toepasselijk was het toen weer.
En nu, nu stuit ik op een liedje van Bocelli. Waarvan de eerste regels me meteen vangen.
“Quando sei con me
Io m’illumino”
De muziek doet de rest. Hoe stil kun je zijn? Hoe stil kun je worden. Vind ik dat licht weer? Of is het er al?