9. jan, 2021

Teletubbies?

De eerste zonnestralen zijn zichtbaar. Aarzelend piepen ze door mijn dikke wolkendek, dat ik zorgvuldig om mij heen trok.

De eerste week van mijn nieuwe baan zit er op. Niet in mijn allerbeste vorm verschijn ik ten tonele. Maar wat zijn de mensen aardig, open en blij. Blij dat ik er ben. Ik. Ik. Ik. Hoe goed kan ik dat gevoel nu gebruiken. Want de afgelopen weken waren best pittig. Zin in niks, geen doel. Ronddolend in mijn eigen kleine sombere cirkel. Alle woorden nog eens herhalend. Telkens weer. De boosheid die ik voelde. Die ik voel. Vermengd met mijn oneindige liefde voor het mooie mens dat hij is. Een laatste huilbui, een mooi gesprek met mijn grootse kind. Dat er is, telkens weer.

Ik verkoop de fiets waar hij altijd op reed en verwijder foto en kaarten naast mijn bed. Hij zit immers in mijn hart, voor altijd en eeuwig. Ik verbras al het geld dat ik heb verdiend aan mijn winkelavontuur en koop het mooie ondergoed (of heet dat lingerie?) dat ik al eerder zag. Dat ik mezelf beloofde als ik tien kilo kwijt was. Maar ik ben op de helft, dus wat kan mij het schelen. Het setje valt tegen. Of beter, ik val tegen. Her en der moet er meer gestut worden, dus het setje gaat terug. Ik bestel, footprint of niet, gewoon twee andere setjes. En oh oh oh, deze voldoen. Als ik door alle vetrollen heen kijk en de extra vijf (of toch weer tien) kilo wegdenk, zou het zo maar kunnen dat ze nog goed staan ook. Al ziet geen hond of man het, het gevoel dat er iets moois onder mijn kleding verborgen zit, geeft me (hoe leuk is deze woordspeling) het zetje dat ik nodig heb. De zon schijnt, de wolken zijn blauw. En hou ik weer iets meer van mezelf.