15. okt, 2020

Als ik later groot ben

Het zit een beetje tegen. Een CV ketel die lekt en waarvoor twee keer een monteur moet komen. Met liters water die mijn trap oplopen. De monteur die de volle emmer in mijn wastafel leegt. Een wastafel waar geen sifon op zit, omdat ergens in mijn oude leidingen een verstopping zit. En dus, dus staat er ineens ook een laag water in mijn badkamer. Alle hand-, bad- en theedoeken liggen op de vloer en op de trap. Om de schade te beperken, het tij te keren. De monteur negeert zijn natte broek en voeten. Hij ontstopt en lijmt de losse dop. Ik trakteer hem op koffie en taart. Opdat we droog het weekend in gaan.

Dan is daar ook nog de wc. Want die blijft maar lopen. Al weken, maanden. Een nieuwe vlotter helpt niet. Het technisch vernuft van de gymmert ook niet. Dan maar iemand bellen. Een oude buurman, tegenwoordig aannemer, staat na wat appen en bellen ineens op de stoep. Het wordt een nieuwe wc, zo is zijn conclusie. Tuurlijk.

Niet veel later vraagt mijn kind wat de letter F op de afwasmachine betekent. Letter F? Huh? Daar staan toch altijd alleen cijfers? Wat google-minuten later weet ik dat de afwasmachine zijn beste tijd heeft gehad. En eigenlijk niet meer wil afwassen. Nooit meer. 

Op kantoor bots ik. Weer. De aanleiding is niets, het effect groots. Het is te kinderachtig voor woorden, maar ik reageer zoals een goed verwend kind betaamt. Ik hul me in een diep stilzwijgen en negeer dat wat mij zo irriteert. Het is niet gezellig, maar ik vlieg door de dossiers. Waar wat chagrijn al niet goed voor is.

Donkere wolken pakken zich samen boven mijn hoofd. Ineens is het er weer. Dat gat. Waar alles in verdwijnt. Geen zin in gesprekken, geen zin in kantoor, geen zin in mijn piepkleine winkel. Ik wil even niks meer. Zal ik met alles stoppen? Maar dan ook met alles? Geen blog meer, geen kringloop. Niet meer naar kantoor. Maar radicaal iets heel anders? Verhuizen? Weg uit dit dorp, weg van het verleden dat mij achtervolgt. Maar kan ik het? Wil ik het echt? Want eigenlijk heb ik een heel leuk huis. Een beetje lek, dat wel. Maar wel het leukste huis ooit. En mijn blog? Met ruim 2400 bezoekers per week ineens erg in trek. Stel dat die allemaal ooit eens wat bij mij kopen? Kan ik gewoon een dag of wat minder naar kantoor.

En dus, dus fantaseer ik. Droom ik groter dan groot. Wil ik zweven op die wolken, al zijn die soms wat donker. Dat roer hoeft ook niet radicaal om. Een klein beetje bijsturen misschien?