6. apr, 2020

Grrrrr

Ik ben aan de beterende knie. Zo lijkt het. Zo voelt het ook. Bij vlagen zak ik er in. Is het net of er geen enkele vooruitgang in zit. De glasscherven in mijn knie me wakker houden en de band onder mijn knie mijn oefeningen belet. Soms weet ik niet hoe ik moet zitten, liggen of staan. Past de knie niet, door het vocht of door wat anders. Gymmert duikt op google. En komt het vetlichaam van Hoffa tegen. Vetlichaam. Ik neem het woord tot mij. Uiteraard is het weer iets van vet dat mij parten lijkt te spelen. Een klein lichaampje waarin naast vet ook zenuwcellen zitten. Als deze in de verdrukking komt, zingt mijn knie. Alle toonladders, zo kan ik je verzekeren. Wie weet en hebben ze mijn vetlichaampje wel vermorzeld. Ze halen alles uit je knie en dit laten ze zitten?

Ondertussen probeer ik me te ontspannen. Lees ik. Haak ik. Sjaal nummer 2 werd al liggende geproduceerd. Een vrolijke deze keer, met knalkleuren. Ik heb zin in de zomer, helemaal als het buiten ook de goede kant op lijkt te gaan en mijn wangen weer een beetje kleur krijgen. En met die kleur krijg ik zin om te bewegen. Mijn tuin te doen. Mijn kozijnen te schuren. Te schilderen. Te fietsen. Laat ik vooralsnog beginnen met de was in de wasmachine te doen. Misschien deze zelfs buiten op te hangen. Me te concentreren op mijn revalidatie. “Sterkte met je revalidatie”, ik hoor het ze nog zeggen in het ziekenhuis. Ach, zo dacht ik naïef. Dat red ik. Makkie. Beetje oefenen. Beetje de pijngrens opzoeken. Komt goed. Ik ben gezond, sterk. Het komt ook heus goed. Alleen in een zo traag tempo dat ik niet had voorzien. Mijn geduld is de grootste nekkenbreker. Mijn verwachtingen moeten getemperd. Niks geen twee weken twee krukken, dan eentje en dan hup weer op de fiets. Ik ben in week vijf. Heb nog altijd twee krukken. Krijg mijn knie niet verder dan zestig graden. Volgens de fysio zit ik qua schema nog pas in week 1 na de operatie. Grrr. Mijn weg is dus iets langer. Soms lijkt ie te lang en breek ik in een paar stukken. Die dan weer zorgvuldig aan elkaar worden gelijmd door kind, gymmert of vriendin. En zie daar meteen het positieve van een flinke huilbui. Want de ontlading zorgt voor een verdere buiging van mijn knie. Misschien moet ik gewoon nog iets meer labiel zijn. Pruillip prevaleren boven kop in het zand.