21. mrt, 2020

Life goes on

De berichtgeving maakt me down. Het virus grijpt om zich heen. En dat terwijl het buiten stralend weer is. Alsof er niets aan de hand is. Vanaf mijn bed in woonkamer sla ik de mensen buiten gade. Men loopt met zijn twee of alleen. Nooit eerder zag ik zoveel mensen lopend voorbij komen. Rugzak op, rode wangen van de wind. Alsof er niets aan de hand is.

Mijn rol in het geheel is nul. Ik kijk en ik denk. Probeer mijn gedachten te ordenen, alles van meerdere kanten te bekijken. Ondertussen doe ik trouw mijn oefeningen. Schuif met voet op handdoek over de vloer. Mijn knie moet zo snel mogelijk richting de 90 graden. Met mijn ogen dicht zoek ik de pijngrens op. Smokkel een beetje met mijn heup. Gelukkig  is het meeste vocht uit mijn kuit en enkel verdwenen en knelt de strakke band onder mijn knie minder hard. Mijn kuit wordt van blauw langzaam paars. Ook mijn enkel vertoont een kleurenpalet dat er eerder niet was. Maar, lang leve paracetamol, de pijn is goed te doen, al blijven de nachten nog best avontuurlijk. Alle spieren zijn uit het lood, mijn tenen verkrampt en het litteken schrijnt. Maar oh jongens, hoe relativeert de wereld om me heen en valt mijn knie in het niet bij de vele doden in Italië, de stijgende lijn besmettingen in ons eigen land. Italië dat nu zo onwaarschijnlijk hard wordt getroffen. Komt het door het beleid, komt het door de burgerlijke ongehoorzaamheid of is het de familiecultuur? Het zal een mengeling zijn van alles. Al heb je daar natuurlijk geen ene moer aan als je er woont. Je er middenin zit en je niet beter weet dat familie heilig is, al dan niet gezellig met zijn allen dicht bij elkaar woont. Jong en oud. Samen eet, samen drinkt. Samen alles beleeft. En de liefde voor dit alles misschien nu de oorzaak is van zoveel doden? Hoe dubbel. Hoe wrang is het. Tutto andrà bene. Natuurlijk, hoop moet er zijn. Moet er ook blijven. Maar mijn hart huilt bij alles wat ik zie. Machteloos. Ik kan niets.

Ik kijk uit het raam. De sigarenboer op de hoek doet ondanks alles goede zaken. Virus en/of longontsteking op de loer, het maakt niet uit. Het is er een komen en gaan. De lieve gymmert is op de fiets naar de visboer. Hoe lekker is een verse haring met knapperige uitjes op een verse witte bol. Glas karnemelk er bij. Life goes on. Alsof er niets aan de hand is.