19. mrt, 2020

Pruillip

Onwezenlijk. De gesprekken die ik heb met de mensen om me heen. Tobbend over de toekomst, hoe het nu verder moet. Wat voor grote gevolgen het verdomde virus heeft op ons allemaal. Maar het zijn wel allemaal fijne gesprekken. Gesprekken die er toe doen. En waardoor ik besef hoe ongelooflijk belangrijk het is om dit soort lieverds om me heen te hebben.

Mijn ziekbed gaat gestaag. Ik slaap soms beter, soms niet. Het is een luxe probleem. Mijn knie die wat soepeler aan gaat voelen. De strakke band eronder, zo vlak er onder, dan net weer niet. Maar we doen het er mee, het is niet anders. Ik wil niet zeuren, niemand tot last zijn. Maar mijn pruillip leeft soms zijn eigen leven en is dan voor even niet te beteugelen. Maar dan, dan is daar de post. Met een pakje. Mijn gezicht klaart op. Dikke smile laat pruillip verdwijnen. Het is van mijn collega’s, in plaats van een hart onder de riem, chocola onder mijn tong. Super meiden, thanxxx!