16. mrt, 2020

Tutto andrà bene

De wereld staat even stil. Zondag 15 maart, de persconferentie. Alhoewel natuurlijk verwacht, het ineens live horen, brengt me toch van mijn stuk. Gek hoor, vanuit mijn veilige woonkamer op de bank, kijk ik naar de tv. Het draait nu voor even eens niet om mij, mijn knie of mijn pruillip. Dit is wel even een dingetje. Alles gaat dicht. Scholen, sportscholen, horeca. Het maakt me ongelovig, nieuwsgierig, ongemakkelijk. Ik ben het allemaal. Ik luister, kijk. Drie weken gaat alles dicht. Hoe dan? Nou, zo dus. Het voelt als een historisch moment. Ik bel met wat mensen. Wil even de hese stem horen van de gymmert. We zijn gelaten, wat kun je anders. Tegelijk ben ik diep onder de indruk. Van de getroffen maatregelen, de verstrekkende gevolgen die het voor velen zal hebben.

Maar binnen mijn veilige muren voel ik ook een berusting. Een bezinning. Tutto andrà bene. Het komt goed. Natuurlijk heb ik makkelijk kletsen: keurig in loondienst, een dak boven mijn hoofd en – afgezien van die knie – een gezond lijf. Gaat het mis op kantoor, zit ik niet zonder geld of eten. Maar het komt echt goed.

Ik kan op het moment weinig. Lig hele dagdelen op bed. Ik lees wat, probeer te schrijven. App. Sjok met krukken door mijn huis. De afgelopen dagen waren pittig. Pijn, vocht. Niet kunnen slapen. Een kort lontje tot gevolg. Mijn kind dat met zijn hoofd terecht in de wolken loopt en zijn moeder voor lief neemt. Hij kent mijn grillen en laat me mopperen. Inwendig vloek ik alles bij elkaar. Toch zet het nieuws me weer met beide benen op de grond. Ik wil anders. Meer bewust zijn van dat wat ik doe. Genieten van dat wat ik kan, waar ik misschien goed in ben. Laat ik de tijd die ik nu krijg toch eens goed benutten en bedenken hoe ik er vorm aan kan geven.

Via Facebook verkoop ik het sjieke Thonet stoeltje. “Je had het zo mooi op de foto gezet!”, zo zegt de koopster. Blozend neem ik haar complimenten in ontvangst. Ze heeft gelijk. Meer dan, het zijn prachtige foto’s geworden. Hoe leuk was het om ze te maken. Ze te bedenken, die verwachting te voelen. Als het dan uitkomt en ik maak iemand blij, is mijn missie immers geslaagd. En wordt 1 plus 1 ineens 3.