16. feb, 2020

Verwend

En zo zit ik dan een hele dag te wikkelen. IJverig bolletjes wol te draaien vanaf een streng. Hele dunne wol, dat geweldig in de knoop zit. Ik kocht de wol voor een euro. Mijn geduld lijkt oneindig. Het zal en moet lukken. De kleur rood is te prachtig om de streng in de kliko te gooien. Met de sjaal al in gedachten ploeter ik voort. Ondertussen kijkend naar de tv. Maar mijn gedachten dwalen af. Zoals vannacht, zoals gister op de terugweg in de auto. Want het bezoek aan het ziekenhuis en het gesprek met de chirurg werken door. Zorgen voor een onrustige nacht. Eigenlijk heb je geen keus, zo zegt de verrassend leuke Dr. Oetker. Nee, dat weet ik. Hoeft hij me niet te zeggen. Mijn knie is op en ik sta met mijn rug tegen de muur. Toch voelt het anders. Want ik moet niet. Ik kan ook gewoon nee zeggen. Nee tegen zaag en boor. Hard wegrennen. Want dat dit gevoel overheerst, is duidelijk. Hij klemt mijn voet tussen zijn knieën. Tekent met een stift de lijn waar mijn litteken gaat komen. “Hij wordt groter dan normaal gesproken.” Natuurlijk. Ook dat nog. Het is het gevolg van de littekens die ik al heb. Maar het litteken is mijn laatste zorg. Ik ben bang. Bang voor de operatie. Heel erg bang. Niet voor de pijn, want die heb ik nu ook. Maar bang voor de gevolgen. Dat het alleen maar erger zal worden en ik straks nog minder kan dan nu.

Wat ben ik ondankbaar. Een verwend nest. Ik mag geopereerd. Ik kan geopereerd. Blijkbaar is het dus ernstig genoeg. Waarom piep ik, waarom regeert die angst? Waarom ga ik er niet van uit dat het goed komt. Ik straks pijnvrij loop en slaap. Ik zie alleen maar dikke wolken. Dat worden lange weken.

De bolletjes wol zijn klaar. Liggen rond en vol voor me. Rond en vol, net als ik. Want de ziekenhuisweegschaal sprak geen Russisch. Het stond er echt. TE ZWAAR. Maar dan in cijfers. Alsof ik dat niet wist. Alsof mijn spiegel liegt. Alsof ik niet weet dat buik en billen overvloediger zijn dan ooit tevoren en de gymmert er zijn handen vol aan heeft. Letterlijk, figuurlijk. Ineens is die nieuwe knie zo gek nog niet. Stel dat alles lukt, ik braaf revalideer. Mijn tijd neem. Ik weer kan wandelen en fietsen tot ik een ons weeg. Ik minder eet (klein detail).

Weg met die wolken. Het gesomber is mooi geweest. Project sjaal is voor vandaag klaar. Het wordt tijd voor de dikke wollen zachte deken die ik gisteren meenam. En die ik al ijverig rondom van een festonsteekje voorzag. Voor de verkoop en anders voor mijn eigen lijf. Het is echt een lekkertje. Mijn telefoon maakt lawaai. De apps stromen binnen. Van mijn studerende gymmert krijg ik een kus. Van vriendin uit de Flevopolder een foto van een oude stoel. Meenemen? Zo vraagt ze. Jazeker. Meenemen.

Ineens weer blij. Vol energie. Plannen voor mijn winkeltje. Plannen voor mijn keuken. Ik zag gisteren namelijk twee hele leuke tafeltjes. Die samen een lang smal geheel vormen. Ze zullen het hier samen leuk doen, zo denk ik. Heb ik wel ineens weer een ronde tafel in de aanbieding. Wie biedt?