14. jan, 2020

Rust

Ik lees een stukje in de krant. Een filosoof die zegt dat je innerlijke rust krijgt wanneer je je focust op één ding. Zal dat het zijn? Omdat ik vaak met een aantal dingen tegelijk bezig ben, is die rust voor mij een brug te ver? Terwijl ik eigenlijk alleen maar die rust wil voelen. Die heerlijke rust die er is, die ik aanraak op de momenten dat alles klopt. Waardoor de tijd stil staat en ik in het luchtledige zweef. En ik simpelweg gelukkig ben.  

Rust roest. Ik hoor het mijn moeder zeggen. En dat doet het. Maar ik wil rust in mijn hoofd, omdat ik weet dat, dat wát ik doe, hout snijdt. Mij verder brengt dan alleen maar de maand door en weer een annuïteit verder. Nu bijt ik vaak op mijn tanden, probeer te dollen met mijn collega’s, klanten en zo af en toe met mijn baas. Opdat de dag sneller gaat, mij doet vergeten dat het werk dat ik doe, niet mijn hobby is. Het ook nooit zal worden. Wel houd ik van het nadenken over de inhoud, het zoeken naar de oplossing en het geruststellen van de mensen aan mijn oor. Die niets hebben met een notaris. Omdat ze de taal niet verstaan en hem een noodzakelijk kwaad vinden. En laten we eerlijk zijn, dat is ie ook soms gewoon. Maar hij is er voor de rechtszekerheid. Zolang ik dat maar voorop houd, kan ik zelfs van mijn werk genieten. Ben ik trots op die akte die deugt, het dossier dat ik toch maar weer klaar krijg. Maar vijf dagen in de week… dag in dag uit…. Het lijkt ineens weer een hele opgave.

Natuurlijk is het januari, werkt het weer niet mee en lijkt mijn hoofd van watten. Ik ben moe. Moe van het werken, moe van het notariaat. Moe van de baas die, de december drukte nog in zijn lijf, maar doortettert. Van de ene bespreking naar de andere sjeest. Zijn gejaagdheid werkt averechts op me. Als bier in een vet glas, ik sla dood. Het is dus de hoogste tijd voor meer lucht in mijn hoofd. Lucht die ik krijg door thuis te zijn, te fietsen, te maken en te schrijven. Door vrij te nemen en meer afstand van kantoor en dossiers. Hoe lekker is dat. Morgen dien ik ze in. Al die vrije dagen die ik nog heb staan.