4. jan, 2020

Gezond nieuw jaar

Felice e sereno anno nuovo. Een gelukkig en sereen nieuw jaar. Ik krijg het berichtje van mijn Italiaanse nicht. Sereno. Sereen. Zuiver, eerlijk. Of bedoelt ze het anders? Geen idee, ik pak ‘m op zoals ik het wil. Eerlijk dus. Een woord waar ik veel mee heb. Zo niet alles.

Het jaar is zonder meer voorbij gevlogen. Voor ik het weet is het zomervakantie, kerst en nu dan alweer 1 januari. Van al mijn goede voornemens is niet zo heel veel terecht gekomen. Ik ben nog altijd erg goed op gewicht (yeahhh right) en de sportschool liet ik halverwege het jaar voor wat het was. Wel heb ik zonder veel stress gewerkt. Af en toe nog een lokale verbale uitbarsting op kantoor. Al heeft die dan weer vooral te maken met dat eerlijke. Toch was er rond de kerst weer die kermis in mijn hoofd. Ooit veroorzaakt door een hardnekkig virus zo meende de huisarts toen. Een virus dat óf nog sluimert óf gewoon de boel goed verziekt heeft van binnen. Slaaptekort of stress en ik rij gratis mee in de achtbaan.

Met oudjaar heb ik de keus. Waar wil ik heen, wat wil ik doen. Ik kies voor thuis, samen met mijn leuke kind. Buiten is het mistig, binnen warm en goed. Het wordt een ongekend fijne avond en meer dan heerlijk om zo het nieuwe jaar in te gaan. Al mis ik mijn lieve gymmert en schiet ik vol als de vader van mijn kind mij even na 12 een gezond nieuw jaar wenst. Want hij heeft zo’n jaar zo veel meer nodig dan ik.

Mijn winkeltje krijgt langzaam gestalte in mijn hoofd. Het zal vooral een online winkeltje moeten worden. De dagen op kantoor kan ik financieel niet missen en een fysieke winkel openen gaat hem niet worden. Maar af en toe een markt of een beurs, met de spullen die ik heb en waar ik voor sta? Ik zoek alleen nog iemand die kan verkopen, want dat zal ik wel nooit leren. Mijn schoonzusje meldt zich. Die wil mij wel helpen. Als ze net zo goed verkoopt als dat ze kookt, ben ik zo los. Want haar nieuwjaarsdagtafel staat afgeladen vol. Met de heerlijkste hapjes. Broodjes, bladerdeeg, salades. Zoet of hartig. Je kunt het niet bedenken of het staat er. Een heel weeshuis kan zo aanschuiven. Niet dat ze daar mee zou zitten overigens, want haar hart is groot. Mijn buik ook. En zo strandt het voornemen om nu eindelijk eens minder te gaan eten al op de eerste dag. Mission impossible.