28. dec, 2019

Kerstmarkt

De kerstmarkt valt een beetje in het water. Letterlijk. Harde wind en regen is er voorspeld en die komt er dan ook. Anderhalf uur voor het einde breken we de kraam op. Het is gezellig, maar de voorpret vele malen leuker. Een beetje sta ik er voor spek en bonen. Zo voelt het. Ik zie mensen lopen, hoor mensen vragen. Ze voelen, ze kijken. Sommigen kopen iets, anderen lopen door. En met name die laatste groep intrigeert me. Waarom lopen ze door? Waarom komen ze niet kijken? Ik sta daar toch met buitengewoon leuke spullen. Althans dat vind ik. De eerste twee uur kom ik tandenknarsend door. Voel me een beetje een bedelaar in plaats van de handelaar. Ik wil mensen blij maken. Het voelt alsof ik teveel ben. De mevrouw die mijn oude plantenpotje met zelfgekweekt plantje koopt, is blij. Ze snapt waarom ik daar sta. Ze maakt mijn dag goed.

Ik verkoop niet veel. Dat wat ik verkoop, komt goed terecht. Daar was het me om te doen. Toch had ik meer verwacht, meer gehoopt. Gedacht dat de mooie spullen die ik verzamelde, grif van de hand zouden gaan. “Goedkoop en lelijk moet het zijn”, moppert vriendin. Ook haar mooie tassen gaan mee terug. Ik ben het zo niet met haar eens. Misschien is het niet de juiste plek, niet de juiste tijd. Misschien ben ik enig in mijn soort. Maar ik blijf bij wat ik denk. Dat er meer mensen zijn zoals ik en die blijven zoeken naar die spullen met een verhaal. Spullen met een verleden en nog heel veel toekomst. En dus mijmer ik voort.

De sjaals die ik haakte, geef ik cadeau. Ze komen alle vier meer dan goed terecht en geven de warmte die ik voor ogen had. Mijn spaarvarken wordt er niet mee gespekt. Dan maar niet. Ik heb eten en een dak boven mijn hoofd. Veel meer is niet nodig. Alhoewel… gas, water en licht en een dikke kokostaart. Oh ja, en wat geroosterde pinda’s en een goed glas wijn. Dat dan weer wel.

Kerst kom ik relaxed door. Kerstavond vier ik thuis met kind, lief en mijn nichtje. De eerste kerstdag schuiven we aan bij familie van mijn lief en tweede kerstdag is er eentje met zijn mannen. Alles is  zoals het zijn moet. Totdat ik op mijn nieuwe pantoffels (gekregen van mijn mooie kind) van de trap af glij. Mijn knie opzwelt tot een waterballon en enige buiging schier onmogelijk maakt. Wat een feest. Maar het zorgt wel voor rust. En die rust lijkt vooral nodig in mijn hoofd. Want na een drukke decembermaand is de kermis daarin weer begonnen. Waar die foute knie al niet goed voor is. Ik schaar me op de bank. Met boek en laptop. Met al die ideeën voor de volgende markt. Want dat die er gaat komen, lijkt onvermijdelijk. Ik heb de smaak te pakken. Al maak ik maar één iemand blij met dat wat ik verkoop, dan is de missie geslaagd. Ik ga tijd maken voor logo en visitekaartje. Uitzoeken waar en op welke markt ik wil staan. Ondertussen blijf ik kijken en verzamelen. Ga ik maken dat wat ik leuk vind. Waardoor mijn dagen nog leuker worden dan ze al zijn en ik zal struikelen over de inspiratie. Als ik niks verkoop, kan ik het altijd nog weggeven. Want blij maken zal ik ze. Die mensen.