15. dec, 2019

Vier het leven

Slecht nieuws bij mijn gymmert. Een jonge collega overlijdt. Begin 30 en pas moeder. De tekst die hij nog voor haar schreef, raakt me. Uit zijn hart, maar zonder te overdrijven zet hij haar neer zoals hij haar ziet. Hij is een mooi mens, dat wist ik. Maar het wordt nog eens bevestigd. Het nieuws maakt je nederig. Want hoeveel plannen je ook mag hebben, alles valt of staat met gezondheid. Vier het leven, zo zegt zijn andere collega. Iets wat je je voorneemt, maar ook altijd weer naar de achtergrond verdwijnt. Alsof je het vergeet.

Langzaam kom ik in de kerstsfeer. Mijn boom thuis staat al een week te schitteren. In al zijn eenvoud. Met ballen die ik al jaren heb, maar die me telkens weer blij maken. Oude ballen, van glas of bewerkt. Ballen met een verhaal, ik houd er van. Ik heb mijn baas beloofd dit jaar ook de kantoorbomen te versieren. Het is mijn goede daad deze kerst. Mijn kind, tegenwoordig mijn chauffeur, helpt me op zaterdag. Allebei lopen we op sokken door kantoor. Hangen de ballen op en zingen vals met de muziek mee. Het kind is lekker groot en kan dus makkelijk bij de piek. Ideaal als je zelf de 1.70 meter niet eens aantikt. De wachtkamerboom wordt een klassieker. Ingetogen en rustig van kleur. De boom voor “bij ons” kleurt langzamerhand tot pippi-niveau. Foute, hele foute ballen hangen we op. Ballen uit mijn eigen berging, aangevuld met wat kleurrijks van kantoor. De boom gaat over de top. Precies zoals ik hem voor ogen heb. Het zal maandag wel een hoop commentaar geven. Kom maar op.

’s Avonds zie ik de gymmert. Natuurlijk hebben we het over zijn collega. Het verdriet. Hoe bizar het is. Dat je niets hebt aan alleen maar plannen maken, maar dat je ook gewoon moet doen. Doen waar je zin in hebt. Dat leven te vieren, zo veel mogelijk. Ik kijk hem aan. Hij is lief. Ruikt lekker. Ik weet wel hoe ik het op dit moment zou willen vieren. En ook met wie.