10. dec, 2019

Solo per te

Ik heb het er maar druk mee. Mijn huis is ontploft. Overal staan spullen. Mooie dingen die ik in de loop der tijd verzamelde. Overal ligt materiaal dat ik misschien nog wel kan gebruiken. Leer, hout, wol. Gereedschap her en der. Kind, gymmert en hond zijn inmiddels wel wat gewend. Stappen er om heen. Blij dat er tenminste nog een looppad is. “Makkelijk toch, zo alles bij de hand”, zo zegt de gymmert. En zo is het. Ik heb het ene nog niet afgemaakt of het andere staat al te dringen. Ik zit vol. Vol ideeën, vol energie.

De gymmert draagt zijn steentje bij. Neemt 60 jaar oude balkjes uit zijn huis mee. Of ik er iets mee kan? Ja natuurlijk. Twee grote takken lagen nog in zijn schuur. Ik mag dan de naam hebben als malle Pietje, maar hij kan er ook wat van. Heeft de spullen gewoon liggen. Ondertussen appt vriendin wat zij in haar vrije uren  aan het maken is. Leren kussens, patchwork leren tassen. Op afstand kwijl ik met haar mee. Want wat zijn ze mooi geworden. Mijn houten kandelaartjes van palletblokjes steken er maar sober bij af. Sober, dat zijn ze. Maar in al hun eenvoud stiekem toch waanzinnig. Hoe simpel kan het zijn. Een houten blokje met een gaatje. Kaarsje erin en het is feest. Als je het kaarsje iets te lang laat branden, is het echt feest en fikt je huis af. Kniesoor die daar aan denkt.

Ik bestel online een stempel met mijn bedrijfsnaam. En ja, ik heb de afmetingen gezien. Zelfs nagemeten op mijn liniaal. Wat uit het doosje komt overtreft mijn stoutste verwachtingen. Hoe is het mogelijk. Het is een stempel voor kabouters. Zo klein dat de tekst niet zo heel best te lezen is. De afmetingen sloegen op het houten stempeltje zelf en niet op de tekst. Geweldig, dat heb ik weer. Maar het is wel een schatje.

Op Marktplaats scoor ik een oud stoer kastje. Het ophalen bezorgt me klotsende oksels, want ik raak, zoals gewoonlijk, hopeloos verdwaald. Aardedonkere polders en strooiwagens, het zijn de ingrediënten voor de ergste nachtmerrie. Zelfs met drie tomtoms aan rij ik grandioos verkeerd. Het kastje is het angstzweet dubbel en dwars waard. Is zelfs nog leuker dan op de foto. Bijzonder fout geschilderd in de Italiaanse driekleur en doet het dus erg leuk bij mijn Italiaanse bedrijfsnaam. Geïnspireerd door mijn vaders land beplak ik het kastje met zuidelijke taferelen, gescheurd uit oude Italiaanse bladen. Want, wie wat bewaart, heeft wat. Ik heb dus veel. Meer dan genoeg voor het kastje. Na het aflakken staar ik verlekkerd naar het resultaat. Zie daar, mijn uithangbord op de kraam is klaar. Veel Italiaanser dan dit kan het niet worden. Met een beetje van mezelf en een beetje uit de polder. Het is een uniek kastje, helemaal gemaakt voor jou. Solo per te. Want mijn lieve kleine huis staat tot zijn strot toe vol.