2. dec, 2019

Houtroof

Met het schaamrood op de kaken lopen we het bos uit. “Houtroof”. Een oudere man bijt het ons toe. We stotteren dat het voor het goede doel is. En wel voor ons eigen goede doel. We hebben wat hout gesprokkeld, oude takken verzaagd voor ons kerstmarktprojekt. Maar zeker niets van bomen getrokken. Alleen die takken die al op de grond lagen en die, qua vorm, prikkelden, nemen we mee. Een paar maar. Zoveel als we kunnen dragen. Hoe lastig vind ik het. Aangesproken worden op iets waar ik moeite mee heb.

Houtroof of niet, eenmaal thuisgekomen boren we gaten en beitelen we. Maken we plek voor waxinelichtjes. Opdat ons kraampje straks kan stralen en klanten trekken. Vriendin staat met tassen van leer, zelfgemaakt, zelf ontworpen. Al jaren pronk ik er met eentje van haar hand. Zelf sta ik met eigenhandig verzameld curiosa. Dat door mij en de gymmert opgeschuurde kleine eiken kastje of een lectuurbak met de lattenbodem van mijn kind. De sjaal die ik haakte met wol van de kringloop of de waxinelichthouder gemaakt van een oude riem. “Hoe heet de naam van je bedrijf?” zo vraagt vriendin. SPT, brom ik. Sole per te. Met als logo een espresso-potje. Het potje moet ik nog tekenen, de naam heb ik al jaren. De middag vliegt voorbij. We lachen, grinniken na om de oudere meneer. Hebben geen idee wat we voor dingen moeten vragen, maar dromen desondanks van een weergaloze omzet.

Ik was vergeten hoe leuk het was om hiermee bezig te zijn. Spullen te selecteren, dingen te maken voor de verkoop. Zoals ooit voor mijn winkel, stroop ik nu weer alle kringlopen af. Wik en weeg, maar koop alleen dat wat ik zelf mooi vind. Wat ik eventueel, als ik het niet kwijtraak, zelf houd. Ik kijk in mijn eigen kasten, graaf in mijn geheugen. Wat heb ik nog meer? Wat is leuk om te maken? Het borrelt, kriebelt. Ideeën stromen. Prijskaartjes maak ik van een Italiaanse landkaart met karton. Met mijn vinger glij ik even over de streek waar mijn vader werd geboren. Veel tijd heb ik niet meer en op kantoor is het druk. Ik lig straks uitgevloerd onder de kerstboom. Maar het kan me geen moer schelen. Dit is genieten. De voorpret, het zagen in het bos, de slappe lach om niks. Rijk zal ik er niet van worden, maar als mens zoveel leuker.

22 december. Roots Market in Egmond aan Zee. Zegt het voort.