3. mrt, 2019

Una giornata particolare

2 maart. De sterfdag van mijn vader. Alweer veertien jaar geleden overleed hij. De tijd is gevlogen. Veertien jaar geleden sneeuwde het. Waren wegen onbegaanbaar. Nu miezert het en breekt af en toe het zonnetje door. Ik kijk naar de foto die ik onlangs van hem vond. Hoe gek is het. Blakend van gezondheid, blauwe ogen in een bruin gezicht.

Ik doe het gouden kettinkje om met kruisje dat ik ooit van hem kreeg. Trek het zwart leren verrassingsjurkje aan dat ik voor mijn lief kocht. Met een kleine kilo minder en dik twee maanden sportschooluren in mijn benen lijk ik iets minder rolmops dan toen. Het knelt lichtelijk onder mijn armen. Ik negeer het, wil hoe dan ook de jurk aan. Aan mijn vinger de dikke glimmende zwarte Swarovski. Sinds jaar en dag weer eens uit het doosje. Ik wil me goed voelen. En vandaag op zijn sterfdag net iets meer Italiaans dan gisteren. Hijgerige zangstemmen vullen mijn huiskamer en brengen me naar waar ik wil zijn. Een kriebel in mijn buik en in gedachten mijn eigen lieve gymmert.  

Ik ga op pad vanavond, in mijn eentje naar het theater. Mijn lief keek bedremmeld toen ik hem mee vroeg. “Liever niet”, zo fluisterden zijn ogen. Mijn broer moet nog altijd antwoord geven. En dus ga ik alleen. Het belooft een avond vol Italiaanse muziek te worden. Met de tune van de Godfather begint het spektakel, hossend op “Volare” eindigt het. Opera, pop en folklore, hoe Italiaans wil ik het? De Nederlandse zangeres zingt mooi, maar raakt me niet. Haar houding (“Kijk eens wat ik kan”) en uitspraak irriteren. Maar haar band speelt goed en de (wel Italiaanse) toetsenist klinkt rauw en, hoe heerlijk, zo hees als maar kan. Dát is wat ik wil voelen. De kriebel in mijn buik vermenigvuldigt zich.

Na afloop snel ik naar huis. Dit was niet de avond die ik voor ogen had. Voortaan ga ik, als ik Italiaanse muziek wil horen, alleen nog naar concerten van echte Italianen. Waarbij het gevoel van binnenuit komt en niet is aangemeten. Toch heb ik geen spijt. Ik voel me nog steeds goed. Zelfs mijn jurk knelt niet meer. Blijkbaar zit er meer rek in leer dan gedacht. Het Italiaanse randje kleurde de dag mooi. Ik raak het kruisje aan om mijn nek. Dank je wel pap.