4. jan, 2019

Blije Kerst

Donkergroen. Olijf. Het zijn de kleuren van mijn nieuwe aanwinsten. Twee koffiekopjes. Van aardewerk met glazuur van boven en van binnen. En met een ronde bodem. Zodat ze niet helemaal recht kunnen staan, maar daardoor bijzonder lekker in de hand liggen. Neem van mij aan dat het eerste kopje koffie zo ’s morgens, in het donker voor het raam, een goddelijk begin van de dag is. Zo voor de mallemolen van het notariaat uit, droom ik. Denk ik na. En geniet ik. Ik mag dan niets hebben met geld, met dit soort spullen heb ik des te meer. Vooral als ze met liefde worden gegeven.

Kerstavond is dit jaar een fijne. Met kind, gymmert en zijn mannen aan tafel is mijn keuken vol. Onwennig tasten we de avond samen af. Om ‘m met een dikke glimlach af te sluiten. Dit was goed zeg. Deze kan zo in het plakboek.

Eerste kerstdag verloopt net zo relaxed. Geniet ik eerst schaamteloos van mijn kind (tot zijn ellebogen in de tiramisu), later doe ik dat van de verse schoonfamilie. Waar gek wordt gedaan, maar waar men vooral gek is op elkaar. Ik eet er mijn ronde buik nog veel ronder. Waardoor ik op tweede kerstdag echt wel in de benen moet. Ik wandel met Bram en fiets alleen door polder met in mijn oren een nieuwe Bocelli. Vivo, zingt ie. Zo dan. Die komt binnen. Hij leeft, maar ik ook. De tekst raakt me, de muziek nog meer. En met natte wangen fiets ik naar huis. Ontroerd, maar blij tot in mijn tenen.