23. dec, 2018

Kerststress

Samen gezellig de stad in. Kerstshoppen. Bij de Hema koop ik kaarsen en aarzel nog of ik nu wel of niet die mixer meeneem. Ik reken eerst de kaarsen af en pik op de terugweg de mixer wel even op. Dat even is een lelijke misvatting. Er zijn 7 kassa’s open. Toch staat er een enorme rij bij de kassa’s. Een sliert die eindigt ergens aan het einde van de winkel. Ik weiger om in die rij te staan. No way. Hoe lang is het geleden dat er zulke lange rijen stonden? Ik kan het me niet heugen en wil het ook niet. Hoe gezellig ik Kerst ook vind, alles in mij protesteert tegen dit massale. Het verplichte kopen. Hoe bezopen is het. Heel Nederland doet tegelijk zijn kerstinkopen. Boodschappenkarren afgeladen vol. Met eten, drinken. Met kadoos. Die misschien in een kast belanden of de volgende dag op Marktplaats. Toch sjokken ook wij met de massa mee. Bezopen. Dat is het. Het gezicht naast me klaart op als we samen met een cappuccino en een broodje ergens belanden. Achter hem een enorme foto van een oude fiat 500. Twee liefdes binnen handbereik. Wordt het toch nog gezellig.

Na de Kerst wacht me een nieuwe uitdaging. Ik heb me aangemeld bij de sportschool. Schoorvoetend. Met zo’n knie niet verwonderlijk, hard lopen gaat echt niet meer. Maar ook het gewone lopen is een drama geworden. Een middag fietsen betekent een hele avond slapen. Drie keer in de week is het idee. Eerst maar weer wat fitter worden, dan zie ik wel verder. Misschien rollen er spontaan een paar kilo’s van me af. Pas ik straks, als extra bonus, ook weer in dat jurkje. Dat waanzinnige jurkje waarmee ik hem wilde verrassen met de kerst, maar waarin ik op de rollade lijk die nu in mijn koelkast ligt. “Een maandje Sil en dan moet jij eens zien”, zo zegt mijn geduldige gymmert. Ik wacht het rustig af. Verword ik straks van rollade tot krielkip. Allebei niet slecht met de Kerst. 

Fijne dagen allemaal. Geniet van alles, geniet van niets. Maar geniet vooral van elkaar.