4. dec, 2018

Waan van de dag

Het overlijden van mijn schoonmoeder hakt er stevig in. Niet alleen omdat ik weken aaneen samen met de vader van mijn kind en een lieve vriendin in haar laden en kasten graai. Alsof we haar leven uitwissen. Alsof ze nooit heeft bestaan. Maar ook omdat ik weer iemand verlies die van mij hield. En die er voor altijd zou moeten zijn. Zoals mijn ouders, mijn liefste oom. Maar ook die onmogelijke liefde. Die weliswaar nog in leven is, maar er ineens niet meer voor me was. Of die lieve vriendin, die net zo makkelijk uit mijn leven verdween als dat ze er ooit in stapte.

Ze overlijdt als ik nog maar net een weekje bezig ben op het nieuwe kantoor. Waar ik mijn sporen nog moet verdienen en waar ik alle energie voor nodig heb. Ik werk veel, laat zien wat ik kan en flikker natuurlijk genadeloos om. Voor anderen zijn grenzen als stoptekens. Voor mij zijn ze de ultieme uitdaging. Als een lat die ik telkens weer een stukje hoger leg. Op zoek naar erkenning. De schouderklop. Of probeer ik slechts te beantwoorden aan de verwachtingen van anderen?

Ik lig weer een heel weekend vlak. Languit. De emmer dichtbij. Mijn lief die om de hoek komt kijken hoe het met me gaat. Mijn kind die het gebruikelijke weekend bij zijn vader overslaat en me komt helpen. Bram uitlaat en zachtjes op me inpraat. “Mam, je weet dat het over gaat hè?”

Natuurlijk gaat het over. Ik keer als herboren terug op de werkvloer. Met een steevast voornemen dat het me nooit meer zal gebeuren. Deze keer bewaak ik mijn grenzen. Voor hoe lang weet niemand. Maar mijn collega’s zijn lief, mijn baas zorgzaam. En nestel ik me ongegeneerd in de mooiste kamer van kantoor. Ooit van een notaris. Nu van mij.

Tussen alles door geniet ik. Schaamteloos. Van het schilderen van mijn keukenkasten, van de heerlijke momenten met mijn lieve gymleraar. Momenten die, als het aan mij ligt, voor altijd mogen duren. Maar toch altijd weer overgaan. Omdat het is zoals het is. We allebei nog zo driedubbel mogen genieten van ons eigen leven met die prachtige mannen. Die nergens om gevraagd hebben, maar mee werden gezogen in de waan van onze dag.