22. jul, 2018

In viaggio

Croissantje. Koffie in de maak. Voor het eerst in maanden tijd hoef ik niets. Afgezien van een tas inpakken en mijn auto inladen. Ik heb vakantie.

Het was intensief. Mijn bureau op kantoor, de schrijfopdracht. Maar wat heb ik genoten van dat laatste. Het onderzoek naar het onderwerp. De focus. Het verdwijnen in je verhaal. Het zoeken naar zinnen, naar dat ene woord. Belofte en mijn kind, ze werken er ook aan mee. Ze speuren het internet voor me af. En dat kind dat me verbaast. Door zijn concentratie, zijn nette manier van werken. Dat ie het überhaupt voor me wil doen. Dat kind dat eten voor me maakt, koffie zet, stofzuigt en zich ontfermt over Bram.

En dan ineens, dwars tussen alles door, sta ik voor de keuze. Blijf ik of ga ik. Kies ik voor wat ik heb of kies ik voor nieuw? Ik heb een gesprek met een andere notaris. Het gesprek is goed, is zelfs fijn. Mijn keuze maak ik al pratend. Ik wil anders. Niet meer die stress, niet meer die stroom aan dossiers. Ik wil weer contact met de klant, de mens achter de zaak. Dáár ben ik goed in, dat kan ik. Ik zeg het op kantoor en voel me opgelucht. Ik heb de regie weer in eigen hand. Al zal ik die paar mensen die me zo aan het hart gaan, ongelooflijk missen. Zij waren mijn wereld. Zij hielpen me, samen met die paar anderen van buiten het notariaat, weer in het zadel.

En nu? Nu ga ik mijn huis schoonmaken. Even geen Bram om me heen, dus heeft het zin. Om te zuigen, te poetsen. Zodat mijn kind hier van de grond kan eten. Zijn kont überhaupt kan keren. En dan, dan ga ik mijn tas pakken. Laad ik de hangmat in en ben ik er klaar voor. Samen met Belofte naar dat Italiaanse plekje apart.

Ik ga genieten. Zal de omgeving absorberen, me opladen tot de batterij tot zijn strot toe vol zit. Zal schaamteloos proeven. Van wijn, kaas en pasta. En van  hem. 

Fijne vakantie!