13. mei, 2018

Mangiamo

Vier dagen vrij. Achter elkaar. Met drie daarvan stralend mooi weer. Mijn pallethoek staat er te uitnodigend bij om te negeren. Dus vlei ik mij er bevallig neer en lees ik uren achter elkaar. Schaamteloos met weinig verhullende kledij. Ondertussen app  en droom ik. Hele dagen ben ik buiten. Ik lap – eindelijk dan – mijn ramen en schrik als ik later de straat in kom rijden. Nooit geweten dat glas in lood zo kon glinsteren.

Mijn lijf jubelt, borrelt. Mijn hoofd stuitert. Van de energie, van alle dingen waar ik zin in heb. Van de komende vakantie. Nog niets gepland, dus alles kan. Italië of Vlieland. Drenthe of ergens in Scandinavië. Hoe graag zou ik Belofte mijn Italië laten zien. Helemaal als ik het nieuwe kookboek doorlees. “Mangiamo”, over de keuken uit de streek van mijn vader. Met een bibberlip lees ik de verhalen. Kwijl ik bij de simpele gerechten en voel ik de bekende steek bij mijn hart. Want wat mis ik mijn vader. Wat mis ik zijn geur. Maar ook die van het platteland en de warmte die ’s avonds van de straat af komt. “Ga er dan heen.” Belofte is duidelijk. “Neem een sabbatical. Ga er heen voor een half jaar, een paar maanden. Desnoods een maand.” Ik schiet vol. Hij denkt in mijn belang. Niet in het zijne. Zou ik zo lang zonder mijn kind, hem, hond en huis kunnen? Mijn gedachten schieten ver, heel ver. Het idee zet zich vast in mijn systeem. Tegelijk een pas op de plaats. Eerst moet mijn kind zijn examen doen. Dan kijken we verder. Want wie weet. Wil mijn kind ooit wel een maand of wat op mijn huis passen. En, last but not least, krijg ik zo lang vrij van mijn baas....🙂