14. feb, 2018

Stilte

Ik lees de app. De woorden zijn afkomstig van de voetbalvader waar ik eenzaam en verlaten de kroeg mee indook. Die ik vervolgens bijna door het voorruit van zijn auto liet stuiteren. Dezelfde vader die naar me bleef luisteren, ook al dacht hij er al tijden het zijne van. Zijn woorden komen ongenadig hard binnen. Ze maken me stil.

Even geen woorden. Even niets. Is alles relatief, niets meer een probleem. Want wat als je toekomst ineens niet meer oneindig is. Als ziek en zeer al jaren loert en als een sluipschutter voor je deur ligt. Eentje die niet meer wil wachten, maar schiet. Dwars door je pantser van grenzeloos optimisme heen. En doel treft. Snoeihard, meedogenloos raak.