31. dec, 2017

Nieuw jaar

De ogen van Bram kijken me lodderig aan. Het rondje park zet zoden aan de dijk. Bocelli zingt me zachtjes toe. Het glas wijn lacht dieprood en lonkend. Het is er zo eentje met een bruin randje. Iets ouder, gerijpt en gekocht voor dat ene moment. In mijn hoofd veel woorden. Opgestapeld in de loop van de weken. Soms lui, soms dartelend. Vaak stil.

Weer is er een jaar bijna voorbij. Een jaar waarin ik hard werk. Heel hard. Mezelf voorbij draaf, mezelf ziek maak. Ik mijn ontslag indien, solliciteer en toch blijf zitten waar ik zit. Vanwege die paar collega’s die me zo lief zijn. Vanwege die baas waar ik al eerder voor koos. 

Het is ook een jaar waarin ik mijn hart volledig verlies aan die al te bescheiden gymleraar. Die het grote verdriet van voorgaande jaren laat verdwijnen. Maar die me ook op afstand houdt, op zijn eigen wijze aan zijn persoonlijke weg timmert en me zo tot een geduld maant waar ik het bestaan niet van wist. En waar ik soms hard naar moet zoeken. Omdat het ongeduld soms zo veel sterker is. Muggen olifanten lijken, bergen hoog en dalen diep. Ik aan alles en iedereen twijfel, maar vooral zo aan mezelf.

Een jaar waarin ik geniet van mijn grote blonde kind. Lui, slordig en eeuwig te laat, maar met een jaloersmakende humor. Die zijn eigen pad volgt en straks zijn hart. In wiens armen ik af en toe mag schuilen en die ik zal vertroetelen tot mijn dood. Hij is de liefste, de mooiste. Al is het alleen maar omdat hij met me samen kan leven.

Nu dan weer op zo’n drempel. Van een maagdelijk jaar. Met nieuwe deuren. Die ik kan openen of dicht laten. Hoe rijk ben ik dat ik kan kiezen. Samen verder met dat mooiste kind, de liefste (en lekkerste) gymmert, maar vooral met mezelf. Genieten van het kleine, maar dat wel in het groot. Een jaar met veel fietsen, om die ellendige operatie zo lang mogelijk voor me uit te schuiven. Een jaar met slechts drie dagen kantoor en de rest klussend in de leer bij Geppetto? Het jaar waarin mijn kind examen doet en ik met geknepen billen op de uitslag zal wachten.

Weer voel ik een ongeduld. Want hoe graag wil ik die drempel over. En voorzichtig ruiken aan mijn toekomst. Door die weg te volgen die ik voor ogen zie. Maar waarvoor het vertrouwen tot nu toe ontbrak.