7. dec, 2017

Time will tell

Ik mag. Als ik het wil, mag ik een nieuwe knie. Alsof ik vraag om een pak suiker, zo makkelijk kan ik het krijgen. Ik krijg waar ik om vraag. Maar wil ik het ook? Ik stort me op het internet. Dompel me om in informatie. Tot ik niet meer weet wat ik er van moet denken. Het animatiefilmpje dat ik zie, vervult me met afgrijzen. Ineens dringt in alle ernst tot me door wat er zal gebeuren. Er wordt een stuk van mijn botten afgezaagd. Gaten worden er in geboord. Nooit meer zal het zijn zoals het is. Als het verkeerd gaat, gaat het ook heel goed verkeerd. Ik droom van urenlang lopen. Met Bram, met m’n lief. Ik wil niet meer ’s nachts wakker worden van de pijn in mijn knie. Maar ik weet wat ik nu heb. Weet wat ik kan. Met een kunstknie weet ik dat niet.

Zuchtend wik en weeg ik. Kijk ik naar mijn benen. Al zo lang zijn ze vriend en vijand. Laat ik er nog een keer in snijden? Durf ik? De arts is een jonkie. Die zichzelf graag hoort praten. Hij noemt me zelfs een voorbeeldige patiënt. Nog jong. Ik rook en drink niet, heb geen hartklachten. Nee, klopt. Als mijn knie zou willen, sprong ik zelfs nog over menig hekje. Maar die knie wil niet. Die knie is dik na een middagje staan. Het rondje om het meer kost me mijn avond.

Ik krijg twee weken bedenktijd. Ondertussen gaat dokter in overleg of hij een halve of een hele knie gaat plaatsen. Hij zelf gaat voor de hele. Ik misschien wel voor helemaal niets. Ik neem me heilig voor te gaan trainen. Veel te fietsen. Zorgen dat mijn benen beresterk worden. En dan maar hopen dat mijn knie zich beter houdt. Beter worden zal het nooit. Maar misschien voorlopig ook nog niet heel veel slechter. En huppel ik straks weer om het meer. Fiets ik staccato maar steady tegen iedere berg op.

Ik ga er rustig over slapen. Bedenken wat ik wil. Wat ik voel. Met ergens al het besef dat ik het eigenlijk al weet. Ik laat dokter straks praten. Wie weet en krijgt hij me mee. Ga ik door de knieën. Ondertussen droom ik door. Over met een bloedgang een heuvel af rennen. Of die hele lange wandeling langs het strand. Zonder pijn Bram uit laten. Boodschappen doen. Mijn huis schoonmaken. ’s Nachts gewoon doorslapen... 🙂

Time will tell.