20. nov, 2017

Stilte voor de storm

En zo gaan de weken ongemerkt voorbij. Weken waarin mijn hoofd volloopt met gedachten en zoals altijd veel en veel te veel woorden. Ze komen deze keer niet op papier. Omdat ik het druk heb. Omdat ik dingen zelf een plek moet geven. Omdat ik niet weet hoe uiting te geven aan dat wat ik voel. Of, en hoe gek is dat, ik eigenlijk even niets wil delen.

Tussen dit alles door stort ik wederom ter aarde. Lig ik nog maar eens een keer twee hele lange dagen misselijk van de hoofdpijn op bank of bed. Vraag ik teveel van mezelf of speelt mijn hormonale huishouding een ellendig spel? Met mij als de grote verliezer. Alhoewel verliezer? Ben je een verliezer als je nieuwe lief je liefdevol verzorgt? Je instopt, vasthoudt en zelfs de emmer aanreikt? Ben je een verliezer als je je oude lief als enige - samen met zijn moeder en kind - op de intensive care mag bezoeken?

En zo verstrijkt ook ongemerkt het eerste jaar samen met Belofte. De kaart die hij me stuurt maakt een verpletterende indruk. Met sprekende foto’s en beeldende woorden. Ik antwoord hem in stilte. Mijn mooie en lieve woorden zitten gevangen in mijn hoofd. 

Mijn stilte is er zo eentje als voor een storm. Die losbarst als ik hem zie. Het weekend dat volgt is een mooie. Waar je geen genoeg van krijgt. En van droomt tot het moment weer daar is.