8. sep, 2017

Weekend

Het regent. Het regent niet. Ik sta in twijfel. Zal ik op de fiets stappen of ga ik mijn ouderwetse eiken secretaire van somber zwaar tot vrolijk lichtvoetig schuren. Misschien kan ik allebei. Misschien nog wel meer ook.

Ik heb energie. Na 3 weken bijna niets doen. Alhoewel niets doen. Ik heb aan mijn tuinhuis getimmerd. Gezaagd en gespijkerd. Nieuwe plankjes her en der en ik schilderde veel en lang. Alles om van het Tirolergevoel af te komen. Het huisje oogde gedateerd en zette aan tot jodelen. Nu wil ik veel, maar jodelen ontbreekt op mijn bucketlist. Nu lijkt het tuinhuis weer “als nieuwer”. Als nieuw is te hoog gegrepen. En zooo niet waar.

Mijn eerste week op kantoor verliep soepel. Er ligt werk, maar niet tot aan het plafond. De sfeer is goed en mijn baas jolig. Het maakt van mij een aardige collega. Met tijd, oog en oren voor anderen. En uiteraard voor mezelf. Ik vind mezelf namelijk nogal belangrijk. Dat werd me laatst nog eens goed ingewreven door een lief maar opstandig medemens. Die ik overigens geen ongelijk geef. Ik ben wie ik ben. Met al mijn kuren, egocentrische nukken en narcistische trekken. Maar met mijn hart op de goede plek. Denk ik.

Over bucketlist gesproken. Het concert van mijn vriend Bocelli kan er binnenkort af. Ik ga het namelijk meemaken. Ergens in oktober, ergens in Amsterdam. Samen met vriendin of samen met Belofte. Al heeft laatste eerlijk opgebiecht heel graag voor mij mee te willen, maar niet weet of hij zo’n heel concert wel trekt. Heb ik de avond van mijn leven, valt hij in slaap. Het kan te gek ook.

Ik weet het zeker. Ik ga fietsen. Met regenjas en lange broek. Stoom afblazen in de polder of langs zee. Drijfnat het weekend in. Er zijn ergere dingen.