27. apr, 2017

Onbezorgd

Als ik na de ochtendwandeling met Bram mijn huis binnenstap, ruik ik koffie. Mijn hart maakt een sprongetje. Het voelt lekker. De geur van espresso, uit mijn pruttel. Ik ben thuis.

De geur voert me terug naar het weekend. Waarin ik wakker word naast mijn Belofte. We samen koffie drinken. De kus die steevast volgt. Hoe goddelijk is het zoenen met de smaak van koffie. En hoe onwaarschijnlijk heerlijk is het samen op de fiets naar het strand. Met de neus in de wind, maar de ogen gericht op elkaar. Hij op het strand zijn hoofd in mijn schoot legt. Ongegeneerd languit gaat liggen op de loungebank. Zijn schoenen zijn uit. Een sok binnenstebuiten. Onbezorgd. Het woord flitst ’s avonds door me heen. Als ik naast hem lig, hem ruik en voel. Onbezorgd. Ik zeg het woord hardop. Hoe lang is het geleden dat ik me zo voelde. Hij slikt. De stilte die volgt is vanzelfsprekend. En mooi. Net als hij.