4. mrt, 2017

Verwennen

Daar zit ik weer. Met dikke sjaal om mijn nek en de verwarming een paar graden hoger. Vanmorgen ruim twee uur gelopen met Bram, vanmiddag naar voetbalwedstrijd van mijn kind gekeken en nu een paar tellen voor mezelf. Je moet jezelf verwennen, aldus mijn lieve Belofte. En dat doe ik. Door achter laptop te kruipen en te schrijven. Door nieuwe kleren te kopen. Waaronder een spijkersweaterjurkachtig iets. Die zit als een malle, maar niet als gegoten. Aldus een lieve collega. Met andere woorden: de jurk maakt me dik, dikker, dikst. Het zal me een worst zijn. Ik voel me er heerlijk in. Met panty en hoge laarzen, lijkt het net echt. Voel ik me vrouwelijk en aaibaar. Het laatste zegt een goed verstaander genoeg. Het andere jurkje dat ik kocht, zit een flink stuk strakker. Staat, als ik mijn buik inhoud en de rits van voren een stuk open laat, zelfs erg pittig. Zo pittig dat ik hoop dat mijn lieverd binnenkort met open mond van de bank aflazert. Nu al zin in.

En, tadaaaaaaaa: ik heb eindelijk mijn kacheltje gekocht. Met een beetje subsidie en een berg geld dat ik van het energiebedrijf terug kreeg. Een pellet kacheltje, de kleinste in zijn soort. Van Italiaanse komaf, net als ik. Ook al worden de dagen langer en is de lente in zicht, mijn kacheltje is welkom. Donderdag komt ie. Kan ik ‘m komend weekend uitgebreid testen. Misschien zelfs wel met de Belofte, wie zal het zeggen. Samen op een kleedje er voor. Waar hij dan toch al ligt vanwege mijn pittige jurkje.

Ondertussen ben ik tussen al het verwennen door moe. Moe, moe, moe. Heb ik hoofdpijn als ik wakker word, ben ik misselijk en duizel ik nog regelmatig een eind heen. Het baart me zorgen. En dus ga ik voor de derde keer dit jaar richting huisarts. Ben benieuwd wat hij zegt. Is het virus zo hardnekkig of ben ik het zelf? Omdat ik niet goed naar mijn lijf luister? Ik ga het horen. Misschien zegt hij wel dat ik een tijdje thuis moet blijven. Mijn hoofd niet belast mag worden. De vlag zal uitgaan. Even niet werken. Even geen stress. Maar genieten van kind, hond en huis. Van mijn eindeloos lieve Belofte. Die mijn hart heeft gestolen en gelukkig niet terug geeft. Maar het koestert. Over verwennen gesproken.