5. feb, 2017

Zelfbeheersing nul

Ik heb trek. In hartig. Vanmiddag al het restje bonenschotel van gisteren opgegeten. Ik was de bomen aan het snoeien en rolde bijna van de trap. Te wijten aan een iets te lage suikerspiegel en restje virus ergens achter mijn oren. De bonenschotel bracht uitkomst. Maar ja, nu een paar uur later weer een appelflauwte. De M&M’s lonken. Maar ook daar al een paar handjes van achterover gepropt. Ik ga voor de komkommer. Geraspt, beetje olie, azijn en zout. Meer dan heerlijk. Om mezelf daarna schaamteloos te vergrijpen aan een schaal met Italiaanse koekjes. Mijn zelfbeheersing is nul.

Al bomen snoeiend kwam ik een nestje tegen. Een waar kunstwerkje. Vlijtig in elkaar geweven door een overijverig vogeltje. Hoe raakt het me als het nestje door afgesnoeide tak in delen op de grond valt. Trut die ik ben. Lekkere moeder ook. Vierendeel zo een kraamkamer. Had iemand ooit aan het wiegje van mijn kind moeten komen. Ik had niet voor mezelf in gestaan. Ik begrijp het als moedervogel me van de trap af vliegt.

Het weekend is rustig. Dit in tegenstelling tot die van een week geleden. Toen ik meer wel dan niet met en bij mijn Belofte was. Dit weekend is voor zijn eigen twee mannen. En heb ik de tijd aan mezelf. Hoe lekker is dat. Ik wandel met Bram, shop op het internet en in winkels. Rommel in mijn huis en val in slaap op de bank. Het is heerlijk. Echt. Maar getverdegetver, ik mis hem. We appen, dat zeker. De woorden zijn lekker, maar kunnen zijn lijf en stoppels nou niet zo een twee drie vervangen. Het is zoals het is. Ik weet het, ik weet het. Het is goed. Ik moet geduld hebben en genieten van mijn vrijheid. Ik heb het en doe het. Maar kan niet wachten tot ik hem weer zie. Ook dan de zelfbeheersing nul. Nu al zin in.