11. dec, 2016

Kerstboom

Hij staat. De kerstboom. Eigenhandig gekocht, opgehaald en opgetuigd. Ondertussen luid meezingend met Chris Rea.

Hoe zag ik er tegen op de eerste keer in mijn eerdere huis. Zo erg dat ik eieren voor mijn geld koos en weer veilig in de armen kroop van de lieve vader van mijn kind. Drie jaar later koop ik dan toch mijn eigen eerste boom voor in mijn eigen eerste huis. Blij ook nog. Geen idee wat ik ga doen met die Kerst. Ik ga in ieder geval in de weken er naar toe genieten van die gekke kerstboom, de kaarsjes en die zwerm vlinders in mijn buik. Want dat ze nog altijd vliegen, is duidelijk. Dat er een opening is, ook. De deur staat op een kiertje en gaat langzaam verder open. Aarzelend stap ik naar binnen. Huiverig. Bang om het te verprutsen, hem te overspoelen met mijn enthousiasme. Maar hoe fijn is het weer. De belofte uit Milaan is een oprechte. Wars van toneel, wars van loze woorden. En maakt me blij. Blij genoeg dus om een kerstboom te kopen. Mijn huis gezellig te maken en straks weer met kind te genieten van de lichtjes en kaarsjes om ons heen. 

Minder blij word ik van de hotspot op Bram zijn wang. Inmiddels uitgegroeid tot een megaplek en hem nog altijd gekmakend van de jeuk. Dierenarts en antibiotica ten spijt. Ook mijn nieuwe plek op kantoor baart me lichtelijke zorgen. Van een plek op een soort van doorloop, temidden van al het tumult, zit ik nu op een kamer boven alleen. Leuk voor de status en goed voor de concentratie, maar ohoh, ik word er depressief. Ik mis de reuring en mijn lieve collega vriendin op de begane grond. "Sil gaat er langzaam dood", aldus die collega. Het zorgt voor alle hens aan dek bij de baas. "Ze moet zo snel mogelijk naar een andere plek." Waarvan akte.