15. okt, 2016

Lekker

Mijn huis is een slagveld. Op het aanrecht een aangekoekte grillpan. De knoflook  mistroostig in wat olijfolie. Een half glas rode wijn. Een schaal met pasta. Alsof ik een laat feestje had en zo mijn bed in ben gerold. Mijn keukentafel staat vol met spullen die er niet horen. Ik laat het nog maar even voor wat het is. Zet mijn espressopotje op het gas, doe laptop aan en kruip met dik vest en dito sokken achter mijn laptop.

Het was een drukke week. Met iedere avond een brok redactie te verhapstukken en ook nog een eigen artikel te schrijven. Het interview was met twee wilde mannen. Die me werkelijk alle hoeken van de kamer lieten zien. Met dubbelzinnig woordgebruik, maar met een energie waar ik jaloers op ben. Hoe verpak je dat in een stukje? Hoe krijg je die chemie op papier? Het was een uitdaging en het lijkt te zijn gelukt. Maar dat kost me wel wat. Tijd, nachtrust. Gemoedsrust. Het levert me een reprimande op van een vriend. Die zelf niet maakt, niet schept, niet creëert. Hoe kan hij voelen wat ik voel als ik aan het schrijven ben? Hij ziet alleen de bende in mijn huis. De chaos in mijn hoofd. Voelt niet de spanning als ik mijn woorden voor het eerst laat lezen. Als ik zelf de eerste reacties lees. Wat kan mij die troep in mijn huis me schelen. Hij raakt me diep als hij zegt dat ik prioriteiten moet stellen. Ik een kind heb waar ik voor moet zorgen. Alsof ik dat niet doe.

Al weken denk ik. Voel ik. Breng ik in kaart wat mij raakt, mij bezighoudt. Maar ook wat mij stoort, waar ik me aan erger. Mijn conclusie is helder. De uitwerking nog niet. Ik ben nu eindelijk wie ik ben. De Sil die ik wil zijn. Chaotisch, energiek, wild. Impulsief. Nee, niet zo gestructureerd. Niet zo netjes. Altijd en eeuwig te laat op mijn werk. Maar nog altijd lief. Zorgzaam. Zo bereid om die ander tegemoet te komen. Maar – hoe goed ook bedoeld - te veel water bij de wijn, maakt die wijn niet te drinken. “Je hebt een groot hart.” Mijn vriendin appt het. Ja, dat heb ik. Gelukkig wel.

Dan ineens, op een avond, een mailtje. Een prikkelende. Ik moet lachen. Mijn hart maakt een sprongetje. De afzender is bekend en ik mail terug. Direct voel ik de energie in mijn lijf. Alsof de stekker wat los zat, maar nu weer stevig in het stopcontact. Dit is wat ik wil. Dat wat ik zoek. En nu spontaan mijn mailbox in rolt. Voor even weer avontuur. Spanning en sensatie. Zó zó lekker.