3. sep, 2016

Thuis

Bedeesd stap ik in de kano. Klaar voor een tochtje ergens op de Middellandse Zee. In bikini met een groot zwemvest dat – hiephiephoera -  de overtollige kilo’s aan het oog onttrekt. Ik mag toch hopen dat de kano niet omslaat. Er weer in klimmen lijkt namelijk een avontuur op zich. Kalm peddelend ga ik richting horizon. Voor me alleen maar water. Dat net als de lucht daarboven strak, helder en vooral blauw is. Naast en achter me ruige bergen met daarop, als confetti neergedwarreld, dorpjes her en der verspreid. En in één van die dorpjes woon ik. Tijdelijk, maar toch. “Links, rechts”, zo roept mijn reisgenoot staccato. Ik volg hem.

Mijn reisgenoot vroeg mij impulsief of ik met hem mee wilde. Naar zijn roots, naar het Italiaanse eiland waar hij werd geboren. Maar ook naar zijn moeder die daar woont. Verrast en nieuwsgierig stemde ik toe. Zeven weken later zit ik in een kano en maak ik deel uit van een zomerse ansichtkaart. Schuif ik aan de keukentafel van zijn moeder en loopt het water in mijn mond van al het hemels dat ze me voorschotelt. De brok in mijn keel die ik voel als ze in het Nederlands tegen me praat, slik ik dapper weg. Wat lijkt het verdomd veel op dat van mijn vader.

Tot mijn grote verbazing glijdt de kano soepel door het water. Ik lijk er voor te zijn geboren. We varen een inham binnen. De zon is fel en brandt op mijn huid. “Waarom ga je niet zwemmen?” Tja, omdat ik daarna weer zo elegant mogelijk in mijn bikini die boot weer in moet zien te komen. Zijn bruine ogen kijken me vragend aan. Ik ga overstag. Wat kan mij het ook schelen. Dan maar straks als een walrus die boot weer in. Ik wurm me uit het zwemvest en plons de diepte in. Hoe waanzinnig is dit. Tussen rotsen, zwemmend tussen god mag weten wat nog meer. Het Italiaans dat van de rotsen klinkt, gaat regelrecht mijn hart in. Als ik omkijk, zie ik hem zitten. Minstens net zo blij als ik. Stralende witte tanden in een bruin gezicht. Met een baard van een paar dagen oud. Oef. Het beeld komt binnen. En zal voor altijd op mijn netvlies zijn gebrand.