28. mei, 2016

Over en uit

Ontreddering, ontgoocheling. Ik sla om me heen, scheld en schop. Ik ben boos. Zo ongelooflijk boos. De woede van de afgelopen jaren vindt zijn weg naar buiten. In een soort van lavastroom volgen de woorden. Die ik al zo lang heb willen zeggen, die maar rondspookten in mijn hoofd. Ik wil me niet meer inhouden, wil voor eens en altijd duidelijk maken wat ik voel, wat ik vind. Nou, dat is gelukt. Het bericht dat ik verstuur is meer dan helder. Missie geslaagd. Uit mijn mobiel verwijder ik alle gegevens van de liefde van mijn leven. Het is over en uit. Toch aarzelt mijn vinger bij de foto’s, de vele opgeslagen berichten. Ik stel dit nog even uit.

Zijn reactie is pover. Wars van emotie, wars van gevoel. Clean gewauwel, woorden waar ik niets mee kan. Een uiteindelijk gesprek levert meer op. Ik voel zijn onmacht, maar belangrijker, ik voel hem. De man waar ik ooit zo genadeloos voor viel. Het laat me wankelen, maar bevestigt tegelijk dat dit de enige weg is. De weg uit dit krankzinnige doolhof van gevoelens.

Ondertussen werk ik. Praat ik met vrienden, collega’s. Kan en mag ik even schuilen tegen het grote warme lijf van de vader van mijn kind. Koester ik de vriendin die met fles wijn voor de deur staat. Een enkele traan valt. Deze keer is er geen twijfel, maar berust ik in de rauwe realiteit.

Een laatste bericht. En sluit af.