23. apr, 2016

IJs met warme saus

Wat voel ik veel. Het is een wirwar aan gevoelens. Positief,  negatief en fout. Mijn kind is kampioen geworden. Mag met de platte kar door het dorp, drinkt een biertje met zijn team in de kantine en tuin van de coach. Luid joelend staan de mannen zij aan zij. Victorie en overmoed, maar vooral verbonden en voor even één. De interactie tussen de jongens intrigeert me, maakt  me warm en vooral blij dat ik daar deelgenoot van ben. Dat ik het geluk heb een pracht kind te hebben.

De drank vloeit rijkelijk, bij de mannen, bij de ouders. De sfeer is oké, jolig en uitgelaten. Ook ik drink mee. Op mijn manier en in mijn tempo. Verder dan anderhalf glas zal ik niet komen. Ik voel me relaxed. Voel me vertrouwd met de voetbalvader, de voetbalmoeder en natuurlijk de vader van mijn kind. Ik praat honderduit. Toch sta ik op scherp. Voel ik meer dan ik zou moeten en verbaas ik me over de intensiteit. Ervaar ik de tegenstrijdige emoties in mij. En weet ik niet wat ik er mee moet. Voel warmte, maar ook kou. IJs met warme saus.

Wist niet dat het kon. Zo verwant zijn en tegelijk een lichtjaar verwijderd. Soulmates of vreemden? De argusogen verliezen gaandeweg hun scherpte. Andere ogen hun glans. Ik sta er bij en kijk er naar. Wil niet doen alsof. Maar het onvermijdelijke dichterbij halen. Alleen lijkt de tijd daarvoor nog niet rijp.